Thursday, May 8, 2014

ေမ့

“ဘာကူညီေပးရမလဲရွင္...” သူမ အျပံဳးေလးနဲ႔ ေမးလာသည္။

“ဟို.. ကၽြန္ေတာ့္ဘဏ္ကဒ္ သက္တမ္းကုန္သြားလို႔ပါ... ဘဏ္က ကဒ္အသစ္ပို႔ေပးလိုက္တာေတာ့ ရပါတယ္... ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အခ်ိန္မွီ Activate လုပ္ဖို႔ ေမ့သြားလို႔...”

“ရပါတယ္... ခုလုပ္ေပးလိုက္မယ္... ပတ္စ္ပို႔ေလး ျပပါ...”

“အဲ.. ကၽြန္ေတာ့္ ပတ္စ္ပို႔ ေမ့ခဲ့တယ္... အလုပ္သမား ID ကဒ္နဲ႔ လုပ္ေပးလိုက္လို႔ မရဘူးလား... ၿပီးေတာ့ ဘဏ္က ကဒ္သက္တမ္းကုန္သြားတဲ့ အေၾကာင္းပို႔တဲ့ message လဲ ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းထဲမွာ ရွိပါတယ္.. ၾကည့္ၾကည့္ပါ...”

“ပံုမွန္ကေတာ့ ပတ္စ္ပို႔ လိုတယ္ရွင့္.. ဒါေပမဲ့ ရွင္က ဘဏ္ကဒ္လဲ ရွိေနတယ္.. အလုပ္သမား ID ကဒ္လဲရွိတယ္ဆိုေတာ့ လုပ္ေပးလိုက္ပါ့မယ္... ပတ္စ္ပို႔နံပါတ္ေလး သိပါရေစ...”

 xxxxxx ”

“မဟုတ္ဘူးရွင့္ လြဲေနတယ္...”

“ေၾသာ္... ကၽြန္ေတာ့္ ပတ္စ္ပို႔ ေျပာင္းထားတယ္... ဒီဘဏ္မွာ အဲဒီေျပာင္းတာကို အေၾကာင္းမၾကားရေသးဘူး ထင္ေနတာ... ခဏေလး...”

“ပတ္စ္ပို႔က အသစ္ဆိုေတာ့ နံပါတ္က အလႊတ္မရေသးဘူး...”
ကၽြန္ေတာ္ မွတ္စုစာအုပ္ေလး ထုတ္ကာ လွန္ရင္းက ေျပာေတာ့ နားလည္ပါသည္ ဆိုေသာ အျပံဳးေလးျဖင့္ သူမ ေခါင္းညိတ္၏။

 xxxxxx ”

“ဟုတ္ၿပီ... ပတ္စ္ပို႔ မပါလာဘူး ဆိုေတာ့ လံုျခံဳေရးအတြက္ တခ်ဳိ႕ေမးခြန္းေလးေတြေတာ့ ေျဖရပါလိမ့္မယ္... အိမ္လိပ္စာေလး ေျပာေပးပါရွင့္...”

“အင္း.. ကၽြန္ေတာ့္အိမ္အသစ္ ေျပာင္းထားတာ သံုးလေလာက္ ရွိၿပီ... အဲဒါဘဏ္ကို အေၾကာင္းၾကားဖို႔ ေမ့ေနတာ...”

“ရပါတယ္... လိပ္စာအေဟာင္းကိုပဲ ေျပာပါ...”

“ဟိုေလ... နဲနဲၾကာေနပီဆိုေတာ့ လိပ္စာကိုေမ့ေနၿပီဗ်...  ******  ရပ္ကြက္  ******  လမ္း ဆိုတာပဲ မွတ္မိတယ္... တိုက္နဲ႔ အခန္းကို ေမ့သြားၿပီ... တျခားေမးခြန္း ေမးပါလား...”

“ရပ္ကြက္ လမ္းေတာ့ မွန္တယ္... ဒါဆို ေမြးသကၠရာဇ္ ေျပာေပးပါ...”

“ ****** / ****** / ****** ”

“ေၾသာ္.. ဒါေတာ့ မွတ္မိသားပဲ...” သူမ စသလိုလိုနဲ႔ ျပံဳးမဲ့မဲ့ေလး ခနဲ႔သည္။

“ဘယ္ေနရာမွာ ေနာက္ဆံုး ပိုက္ဆံ ထုတ္ခဲ့ပါသလဲ... ဘယ္ေလာက္ ထုတ္ခဲ့ပါသလဲ...”

“ဟို....”

“ေမ့သြားၿပီလား...” တုန္႔ေႏွးၿပီး တိတ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့ကို သူမေမးသည္။

“ေဆာရီးပါဗ်ာ.. အဲဒီကဒ္က ပိုက္ဆံမထုတ္ျဖစ္တာ တစ္လေက်ာ္ေလာက္ ရွိၿပီဆိုေတာ့ ေမ့ေနၿပီ... ဟို တျခားေမးခြန္း ေမးပါလား...”

“တစ္လအတြင္း မထုတ္ျဖစ္ဘူး ဆိုတာေတာ့ မွန္ပါတယ္...”
“ဒါဆို တစ္ခုထပ္ေမးမယ္... ဒီတစ္ခါ မေျဖႏိုင္ရင္ေတာ့ ပတ္စ္ပို႔ျပန္ယူရပါလိမ့္မယ္... လံုျခံဳေရး ေမးခြန္းေတြ အဲေလာက္မေျဖႏိုင္ရင္ ကၽြန္မတို႔ လုပ္ေပးလို႔ မရပါဘူး... အေမ့နာမည္ရဲ႕ အလည္စာလံုးက ဘာလဲ..”

“ ****** ”

မွန္သြားၿပီ။ သူမ စာရြက္စာတမ္းေတြနဲ႔ ကဒ္အသစ္ထုတ္ေပးဖို႔ စလုပ္ေတာ့သည္။

“ဒီေနရာမွာ လက္မွတ္ေလး ထိုးေပးပါ... ၿပီးေတာ့ ေအာက္မွာ ပတ္စ္ပို႔ နံပါတ္ေရးေပးပါ...”

ကၽြန္ေတာ္ မွတ္စုစာအုပ္ ျပန္ထုတ္ရသည္။ ၿပီးေတာ့ ပတ္စ္ပို႔နံပါတ္ ျဖည့္သည္။
ခဏၾကာေတာ့ ေနာက္တစ္ရြက္ ထပ္ေပးသည္။

“ဒီမွာလဲ လက္မွတ္ထိုး ပါတ္စ္ပို႔နံပါတ္ ေရးေပးပါ...”

“ ****** ”  ကၽြန္ေတာ္မွတ္စုစာအုပ္ ထပ္ထုတ္ေတာ့ သူမ ကၽြန္ေတာ့္ပတ္စ္ပို႔နံပါတ္ကို လွမ္းေအာ္ေပး၏။

“ဘဏ္ကဒ္အတြက္ ကုဒ္နံပါတ္ ေျခာက္လံုး ရိုက္ပါရွင္..”

ကၽြန္ေတာ္ ကီးဘုတ္ေလးမွာ နံပါတ္ေျခာက္လံုး ရိုက္သည္။

“ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္ရိုက္ေပးပါ...”

ကၽြန္ေတာ္ထပ္ရိုက္သည္။

“အဆင္ေျပသြားပါၿပီရွင္... ေနာက္လာရင္ေတာ့ ပတ္စ္ပို႔ေလးကို မေမ့မေလ်ာ့ ယူခဲ့ေပးပါ...” သူမဘဏ္ကဒ္ေလး လွမ္းေပးရင္း လြတ္လပ္သြားသလို အျပံဳးျဖင့္ဆိုသည္။

ေက်းဇူးတင္စကားဆိုရင္း ကၽြန္ေတာ္ထြက္ခဲ့သည္။
အင္း.. အဆင္ေျပသြားလို႔ ေတာ္ေသးတာေပါ့... ကဒ္ေလး ေသခ်ာအလုပ္မွလုပ္ရဲ႕လား စမ္းၾကည့္စမ္းမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘဏ္ထဲမွာကို အဆင္သင့္ရွိေသာ ATM စက္မွာ သြားတန္းစီလိုက္သည္။ တစ္ေယာက္ပဲ ေစာင့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္အလွည့္ေရာက္သည္။ ကဒ္ကိုထည့္ၿပီး နံပါတ္ရိုက္သည္။ ကုဒ္နံပါတ္ မမွန္ပါလို႔ စက္ကျပသည္။
ေနစမ္းပါဦး ဒီနံပါတ္ ေျခာက္လံုးပဲ မဟုတ္ဘူးလား.. ေသခ်ာပါတယ္...
ကၽြန္ေတာ္အေတြးျဖင့္ နံပါတ္ခလုတ္ေတြကို ေသခ်ာဖိၿပီး ထပ္ရိုက္သည္။ ကိုေရႊစက္က မွားပါသည္တဲ့။ တင္းတင္းနဲ႔ ထပ္ႏွိပ္သည္။ စက္က မွားပါသည္ ထပ္ျပၿပီး ကဒ္ကိုပါ ျပန္ထုတ္ေပးလိုက္ေသး၏။ သူလဲ ေဒါသထြက္တတ္ပံုပါပဲ။

ဟာ.. ဟုတ္သားပဲ.. ကၽြန္ေတာ္ဟိုမွာ ႏွိပ္ခဲ့တာ ဒီနံပါတ္ မွမဟုတ္ပဲ... တျခားနံပါတ္ေျခာက္လံုး ႏွိပ္ခဲ့တာကို ေမ့ေနလိုက္တာ... သတိတရ၀မ္းသာအားရျဖင့္ ကဒ္ကို ျပန္ထည့္ၿပီး ထပ္ရိုက္သည္။ သံုးႀကိမ္မွားႏွိပ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ကဒ္ကို lock ခ်ထားလိုက္ပါၿပီတဲ့။

ကဒ္ကိုင္ၿပီး လူက ဘာလုပ္ရမလဲ အၾကံအိုက္သြားသည္။

“ဘာကူညီေပးရမလဲရွင္...”

အကဲခတ္ေနပံုရေသာ ဘဏ္၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္က လာေမးသည္။

“ဟိုေလ.. ကၽြန္ေတာ္ password မွားႏွိပ္တာ ကဒ္ lock က်သြားလို႔... ခုပဲ ေကာင္တာက ထြက္လာတာဆိုေတာ့ အဲဒီေကာင္တာကို တိုက္ရိုက္ ျပန္သြားေျပာလို႔ ရလား... ဒါမွမဟုတ္ အစက ျပန္တန္းစီရမွာလား...”

“ေၾသာ္.. ခ်က္ျခင္းျဖစ္တာဆိုေတာ့ ေကာင္တာကိုပဲ တိုက္ရိုက္သြားလိုက္ပါ... ေကာင္တာနံပါတ္ ဘယ္ေလာက္လဲ.. လိုက္ပို႔ေပးပါ့မယ္ရွင္...”

“ဘာအမွားအယြင္းမ်ား ရွိလို႔လဲ... အဆင္မေျပဘူးလား...” ေကာင္တာေရာက္ေတာ့ သူမ လွမ္းေမးသည္။

“ကၽြန္ေတာ့္ကဒ္ password သံုးခါ မွားရိုက္လိုက္တာ အဲဒါ lock က်သြားလို႔...”

“ရွင္..” သူမ အာေမဋိတ္သံက အံ့ေၾသာတႀကီး အသံအျပည့္... မ်က္လံုးတို႔ ၀ိုင္း ပါးစပ္အေဟာင္းသား ျဖစ္ၿပီး လူကို ၾကည့္ေနပံုက တစ္ခါမွ မျမင္ဘူးေသာ ၿဂိဳလ္သားကို ၾကည့္ေနသလိုလိုပင္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ အေနရခက္သြားသည္။

“ခုပဲ ရိုက္ၿပီး ထြက္သြားတာေလ... အဲဒါကို ခ်က္ျခင္းေမ့သြားတယ္...” သူမ ကိုယ့္ဘာသာ ေရရြတ္သလိုလိုု၊ ေမးသလိုလို ေျပာရင္း ကၽြန္ေတာ့္ဆီက ကဒ္ကို လွမ္းယူသည္။ စစ္ေဆးၿပီး lock ျပန္ဖြင့္ေပးဖို႔ လုပ္သည္။ စာရြက္စာတမ္းေတြ ျပင္ဆင္ရျပန္သည္။ စာရြက္ေလး တစ္ရြက္ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕လာခ်သည္။ သူမမ်က္ႏွာမွာ ရွိတဲ့ ဒီတစ္ခါ အျပံဳးက တစ္ခုခု ေသခ်ာႀကိဳသိေနၿပီး၊ ရီခ်င္စိတ္ကို အႏိုင္ႏိုင္ထိန္းထားရတဲ့ အျပံဳးမ်ဳိး ျဖစ္သည္။

“လက္မွတ္ထိုးၿပီး ပတ္စ္ပို႔ နံပါတ္ျဖည့္ေပးပါ..” တဲ့။

ကိုယ့္မွတ္စုစာအုပ္ကို ထုတ္ယူၿပီး ပတ္စ္ပို႔နံပါတ္ေလး တစ္ခုကို လွန္ၾကည့္လိုက္ဖို႔ ကိစၥဟာ အဲေလာက္ခက္ခဲ ပင္ပန္းလိမ့္မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္တစ္ခါမွ မေတြးမိခဲ့ပါ။

သုတ
၈/၅/၂၀၁၄

Saturday, November 30, 2013

ကမၻာေက်ာ္ အိမ္မက္

ဂရမ္မီဆုေတြ ဘာေတြရတဲ့ ကမၻာေက်ာ္အဆိုေတာ္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္တယ္လို႔ ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္း က အင္တာဗ်ဴးတစ္ခုမွာ ေျပာခဲ့ဖူးတာ မွတ္မိေသးသည္။ ဆယ္စုႏွစ္နဲ႔ ခ်ီၿပီး ၾကာခဲ့ၿပီဆိုေတာ့ ဘယ္မဂၢဇင္းက၊ ဘယ္အင္တာဗ်ဴးမွာ၊ ဘယ္လိုေျပာခဲ့လဲဆိုတာေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က သူ႔ပရိတ္သတ္ ျဖစ္ေနတာရယ္၊ အဲဒီကစလို႔ ေနာက္ပိုင္းမွာ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေျပာတတ္သူလို႔ ၀ိုင္းၿပီး ေ၀ဖန္ၾက၊ သတ္မွတ္ၾကတာရယ္ေၾကာင့္လဲ မွတ္မွတ္ရရေလး ရွိေနမိတာ ျဖစ္သည္။

ဒီလိုစကားမ်ဳိး ခုလိုအခ်ိန္မွာ ေျပာလာတာ ဆိုရင္ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္တာတစ္ခုကို ေလလံုးထြား ေလ်ာက္ေျပာတာလို႔ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်လို႔ ရသည္။ ဒီေလာက္ၾကာခဲ့ၿပီးတာေတာင္ ေကာ္ပီသီခ်င္း၊ ေကာ္ပီအမူအယာေတြထဲမွာပဲ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနၿပီး ကိုယ္ပိုင္ဟန္တစ္ခုကို မတည္ေဆာက္ ႏိုင္ခဲ့တဲ့ အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္ဟာ ကမၻာေက်ာ္ၿပီး ဂရမ္မီဆုရေလာက္ေအာင္ေတာ့ ဂီတ၀မ္းစာ မျပည့္သူလို႔ ၀မ္းနဲစြာ မွတ္ခ်က္ခ်ရမွာပဲ ျဖစ္သည္။။ ဒါေပမဲ့ ဒီစကားကို စေျပာခ်ိန္က သူသည္ တက္သစ္စ ျဖစ္သည္။ ဂရမ္မီ မကလို႔ ဘယ္လိုအိမ္မက္မ်ဳိးကို မဆို ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ မက္ႏိုင္တဲ့ အရြယ္ျဖစ္သည္။ ေကာင္းမြန္တဲ့ ပါရမီခံ အရည္အခ်င္းလဲရွိသည္ (ဒါေၾကာင့္လဲ ျမန္မာ့ထိပ္ဆံုး အဆိုေတာ္စာရင္းထဲကိုေတာ့ အလြယ္တကူ လွ်င္လွ်င္ျမန္ျမန္ပဲ သိမ္းပိုက္ေရာက္ရွိခဲ့၏)။ ေကာ္ပီႏွင့္ စတက္ေသာ္လဲ ဖန္တီးႀကိဳးစားပါက ထြန္းေတာက္ႏိုင္တဲ့ ေက်ာက္ရိုင္းတုန္းလဲ ျဖစ္သည္။ ခု ႏွစ္ေတြၾကာခဲ့ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ သူကိုယ္တိုင္လဲ ေအာင္ျမင္ၿပီးသား သီခ်င္းေတြကို အဆင့္သင့္ ခူးဆြတ္ပြားယူၿပီး လြယ္လြယ္ကူကူ သြားတဲ့လမ္းကေန မဖယ္ရဲခဲ့တာေၾကာင့္ ေျပာခဲ့ဘူးတဲ့ ဂရမ္မီဟာ ေလထဲက စကားတစ္ခြန္းပဲ ျဖစ္သြားခဲ့ပါၿပီ။ ဒါ့အျပင္ သူရဲ႕ ဂရမ္မီအိမ္မက္ဟာ အားေပးခံရဖို႔ ေနေနသာသာ ေ၀ဖန္မႈေတြနဲ႔သာ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတာ မဟုတ္လား။

ကၽြန္ေတာ္အဓိက ေတြးခ်င္ေရးခ်င္တာကလဲ အဲဒီအေၾကာင္း ျဖစ္သည္။

တက္သစ္စ ငယ္ရြယ္သူ အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ကမၻာေက်ာ္အဆိုေတာ္ ျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုေသာ အိမ္မက္သည္ မထူးဆန္းပါ။ ထူးဆန္းတာက ႀကီးႀကီး က်ယ္က်ယ္ေျပာရမလားဆိုေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အမ်ားစုရဲ႕ တုန္႔ျပန္ပံု ျဖစ္သည္။ ၿပီးေတာ့ ေလႀကီးလိုက္တာလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ မနာလိုစိတ္နဲ႔ ေတြးၾကတာမ်ဳိး မဟုတ္ပဲ အမွန္တကယ္ကို မျဖစ္ႏိုင္တာႀကီးကို သူေလ်ာက္ေျပာေနတာလို႔ ယံုၾကည္ၾကတာလဲ ျဖစ္၏။ေျပာရရင္ေတာ့ သူ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေလွ်ာက္ေျပာတာလို႔ အမွန္တကယ္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရိုးသားစြာ ယံုၾကည္ခံစားၾကတယ္ ဆိုပါစို႔။

ျမန္မာတစ္ေယာက္၊ ျမန္မာေျမေပၚကေန ကမၻာေက်ာ္ဖို႔ စိတ္ကူးသည္ မမက္ေကာင္းေသာ အိမ္မက္တစ္ခု၊ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အရာတစ္ခုလို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ခံစားၾကသည္။

ဒီေနရာမွာ သံုးေသာ ”ကၽြန္ေတာ္တို႔”သည္ ကၽြန္ေတာ့္အရြယ္အပိုင္းျခား ၀န္းက်င္ မ်ဳိးဆက္တစ္ခုကို ရည္ညႊန္းတာျဖစ္သည္။ စိတ္အရွိန္အဟုန္ေတြ တက္ၾကြစြာႏွင့္ ဆိုရွယ္လစ္ခဲ့ၾကတာကေန တေျဖးေျဖး ပ်က္လာခဲ့တဲ့ မဆလ ယိုယြင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ ေမြးဖြားခဲ့ၿပီး တပ္အာဏာသိမ္းေခတ္၊ န၀တ၊ နအဖေခတ္ေတြနဲ႔ အတူ ေတာက္ေလ်ာက္ ႀကီးပ်င္းခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အသက္ရြယ္၀န္းက်င္ မ်ဳိးဆက္သည္ ဒီအာဏာရွင္ေခတ္ႀကီးက ေမြးထုတ္လိုက္ေသာ မ်ဳိးဆက္ စစ္စစ္ ျဖစ္သည္။ ေခတ္တစ္ခု၊ စနစ္တစ္ခုဟာ လူငယ္ေတြကို အမ်ားႀကီး သက္ေရာက္မႈရွိသည္ဆိုလွ်င္ ဒီေခတ္ေမွာင္ႀကီးမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့သူေတြ ဘယ္လိုရွိတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရြယ္ အမ်ားစုရဲ႕ ေတြးေခၚပံု၊ အရည္အခ်င္း၊ ယံုၾကည္ခ်က္၊ ခံစားမႈေတြသည္ ေလ့လာၾကည့္ဖို႔ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္လိမ့္မည္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္တိုင္လဲ ထူးခၽြန္ထက္ျမက္သူထဲမွာ မပါပဲ အလြန္ ေယဘံုယ်ဆန္ သူလိုငါလို အေနအထား၊ အသိုင္း၀ိုင္းကပဲျဖစ္တာေၾကာင့္ အမ်ားစု ျဖစ္ေသာ သာမာန္လူေတြရဲ႕ စရိုက္၊ အေလ့အက်င့္ေတြသာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ပံုမွန္ေတြ႕ရေလ့ ရွိေလသည္။ (ထူးခၽြန္သူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ ေခတ္၊ စနစ္သည္ အေၾကာင္းျပခ်က္ မဟုတ္ပါ)

တျခားကိစၥေတြ အသာထား ရည္မွန္းခ်က္ အိမ္မက္ကိစၥ အစျပန္ေကာက္ရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မဟာႀကီးႀကီးမားမား ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ဆိုတာက ၀င္ေငြအရမ္းေကာင္းတဲ့ အလုပ္တစ္ခုေလာက္ ရဖို႔၊ ကိုယ္ပိုင္အလုပ္လုပ္သူဆိုလဲ လုပ္ငန္းရွင္ႀကီး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို႔ ဆိုတာမ်ဳိးေတြ ေလာက္ပဲ ျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံျခားသြားရဖို႔ ဆိုတာကိုေတာင္ အိမ္မက္တစ္ခုလို ရည္မွန္းခ်က္ထား ႀကိဳးစားရတာ မ်ဳိးေတြ ျဖစ္လာသည္။

ကမၻာေက်ာ္ဖို႔ ဆိုတာေရာ...
လက္ေတြ႕ႀကိဳးစားဖို႔ေနေနသာသာ အိမ္မက္နဲ႔ေတာင္ စိတ္ကူးမယဥ္ေအာင္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ မဆိုင္သလို ျဖစ္ေနပါေသးသည္။  ကိုယ္မက္ဖို႔မေျပာႏွင့္ သူမ်ားမက္ရင္ေတာင္ မျဖစ္ႏိုင္တာေတြ ေျပာေနတယ္လို႔ ခံစားရေအာင္၊ ေ၀ဖန္မိေအာင္ကို ကမၻာဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ေ၀းသြားခဲ့သည္။ အဲလိုုျဖစ္သြားေအာင္လဲ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ေခတ္က ပံုသြင္းေပးခဲ့တာ ျဖစ္လိမ့္မည္။ ေဆာင္းတြင္း အိမ္မက္လို ေပါက္ကရ အိမ္မက္ေတြေတာင္ မက္ဖို႔အတြက္ေတာ့ လက္ေတြ႕ အဆက္ဆက္ အျဖစ္ေလးေတြ အနဲအက်ဥ္း ရွိေပးဖို႔လိုတယ္ မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အမ်ားစုအတြက္ ရည္မွန္းခ်က္ ႀကီးႀကီးထားႏိုင္ဖို႔၊ ကမၻာနဲ႔ ခ်ီတဲ့ အိမ္မက္ႀကီးေတြ စိတ္ကူးယဥ္ဖို႔ အေျခအေနဆိုတာ မေပးခဲ့၊ မရွိခဲ့ပါ။

ဒီစိတ္အခံရွိသူေတြ မ်ားလာေသာအခါ အဲဒီလူေတြကပဲ တျခားလူအတြက္ ပတ္၀န္းက်င္ ျဖစ္လာပါသည္။ အဲဒီပတ္၀န္းက်င္ကပဲ ကမၻာေက်ာ္အိမ္မက္မက္တဲ့ လူငယ္ေတြ ေပၚလာခဲ့ရင္ ေလႀကီးသူေတြလို႔ ေ၀ဖန္ေလွာင္ေျပာင္ရင္း ေနာင္မ်ဳိးဆက္ကိုပါ အိမ္မက္မမက္ရဲေအာင္ လက္ဆင့္ကမ္း ဖိအားေပးသလို ျဖစ္သြားၾကလိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ လူငယ္တို႔၏ ပြင့္အာလာမည့္ အကန္႔မရွိေသာ ရည္မွန္းခ်က္ေတြအတြက္ မဖန္တီးေပးႏိုင္ဘူး ဆိုရင္ေတာင္၊ အိမ္မက္ေတြ မက္ရဲလာေအာင္ အားမေပးႏိုင္ရင္ေတာင္၊ တြန္႔ဆုတ္ အားေလ်ာ့သြားေအာင္ မေလွာင္ေျပာင္မိဖို႔၊ မေ၀ဖန္မိဖို႔ေတာ့ လိုအပ္ပါလိမ့္မည္။ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ေသာ ကမၻာဆိုတာ ငါနဲ႔မဆိုင္ဆိုတဲ့ အေတြးကို ကိုယ္တိုင္ေတာင္ သတိမထားမိပဲ လက္ဆင့္ကမ္းလိုက္ မိတာမ်ဳိး ျဖစ္မသြားဖို႔ အေရးႀကီးမည္ ထင္ပါသည္။

ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ကမၻာနဲ႔ ခ်ီၿပီး စိတ္ကူးယဥ္သူ တစ္ေယာက္ရွိသည္။ ဦးသန္႔လို ကုလအတြင္းေရးမႈး ျဖစ္ခ်င္သည္တဲ့။ သူငယ္ခ်င္း အေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ သူ႔ကို ငေၾကာင္လို႔ အားမနာတမ္း သတ္မွတ္၏။

အင္း... ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ေပါ့....

သုတ (ျမန္မာ)

Saturday, August 24, 2013

ေရႊ (၄)

ရထားတံခါးပြင့္သည္ႏွင့္ ထြက္လာၾကသူေတြကိုပင္ မေစာင့္ပဲ အတင္းတိုး၀င္သြားသည့္ အျပဳအမူက သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိသြားေစတာ ျဖစ္ေလသည္။ ၿငိဳျငင္စြာ သတိထားမိသည္ ဆိုရင္ျဖင့္ ပို၍မွန္ပါလိမ့္မည္။ သူ႔ရဲ႕ တိုးေ၀ွ႕၀င္သြားပံုက အတင္းကာေရာ ရမ္းရမ္းကားကား ႏိုင္လွသည္ မဟုတ္လား။ အထဲေရာက္ေတာ့လဲ ၾကည့္ဦး။ Reserved Seat ဆိုတဲ့ လူႀကီးေတြ၊ မသန္စြမ္းသူေတြအတြက္ ဦးစားေပးအျဖစ္ ထားေသာ ထိုင္ခံုမွာ အခန္႔သား ၀င္ထိုင္ေလသည္။ ရထားက မၾကပ္လွေသာ္လည္း အေခ်ာင္ႀကီး မဟုတ္တာေၾကာင့္ ေနရာေရြးခြင့္ မ်ားမ်ားစားစား မရပဲ ကၽြန္ေတာ္သူ႔မ်က္ေစာင္းထိုး က်က်ေလာက္မွာ ရပ္ရသည္။  ေျခပစ္လက္ပစ္ ပရမ္းပတာ ထိုင္ေနပံုေၾကာင့္ လူေတြက သူ႔ေရွ႕နားမွာ သိပ္မရပ္ပဲ ခပ္ခြာခြာ ခပ္ၾကဲၾကဲသာ ရပ္ၾကသည္။ ေဘးနားမွာ ကပ္ထိုင္တဲ့ မိန္းကေလးကလဲ ကိုယ္ကို တဖက္က်ံဳ႕လို႔ ႏွာေခါင္းမွာ လက္ကိုင္ပ၀ါေလး မသိမသာ ပိတ္သည္။ မႏွစ္ၿမိဳ႕ေၾကာင္းကိုေတာ့ သူ႔အနား ခရီးသည္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အမူအယာတို႔၊ အၾကည့္တို႔ျဖင့္ ဟန္ေဆာင္ ဖုန္းကြယ္မေနပဲ သိသိသာသာ ျပၾကေလသည္။

သိပ္မနီးလွတာေတာင္ ဘီယာအနံ႔ ခပ္စူးစူးက အလံုပိတ္ ရထားထဲက အဲယားကြန္းထဲမွာ တျခားေရေမႊးနံ႔ေတြနဲ႔ အၿပိဳင္ လံုးေထြးကာ ကၽြန္ေတာ့္ေနရာအထိ ေရာက္သည္။ ေတာ္ေတာ္ေလး ေကာင္းလာပံု ရပါသည္။ မွန္နံရံကို မီွၿပီး မ်က္စိတင္းတင္း ပိတ္ထားကာ ပါးစပ္မွလဲ တအင္းအင္း ညည္းသံက တစ္ခါ တစ္ခါ ထြက္ထြက္လာ ေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လဲ ေသာက္တတ္ စားတတ္ သမားမို႔ သူ႔အေနအထားကို အကဲခတ္မိသည္။ အန္မ်ား အန္ေလမလား ကၽြန္ေတာ္စိုးရိမ္သြား၏။ ဒီေလာက္မူးေနလွ်င္ အန္တတ္သည္ မဟုတ္လား။

“ဒီလူကြာ... ဒီေလာက္မူးေနရင္လဲ အျပင္မွာ သက္သာေအာင္ ေနၿပီးမွ ရထားစီးတာမဟုတ္ဘူး...”  ကၽြန္ေတာ္ၿငိဳျငင္စိတ္ျဖင့္ ေတြးသည္။ သူ႔ရဲ႕ ပရမ္းပတာဆန္ေသာ အျပဳမူ၊ အေနအထိုင္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္ေနေစတာက တျခားေၾကာင့္ မဟုတ္ပါ။ သူသည္ ကၽြန္ေတာ့္လို ျမန္မာတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာတစ္ေယာက္က ႏိုင္ငံျခားသားေတြ အလယ္မွာ ခုလို သူမ်ားႏွာေခါင္းရႈံ႕၊ အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ေလာက္တဲ့ အျပဳအမူေတြ ျပဳေနတာကို ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဘယ္လိုမ်ား စိတ္သက္သာႏိုင္မွာတဲ့လဲ။

ရုတ္တရက္ သူကိုယ္ကို မတ္မတ္ထိုင္လိုက္ကာ ခါးကိုင္းလိုက္သည္။ ေခါင္းငံု႔လွ်က္ ပါးစပ္ကို တင္းတင္းေစ့ကာ လက္သီးႏွစ္ဖက္ က်စ္ေအာင္ ဆုပ္လိုက္ပံုက ဒီလူ အရမ္းအန္ခ်င္လာေနၿပီဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္သည္။ အန္ဖို႔ ဆင္းေျပးမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ေနာက္ဘူတာေရာက္ဖို႔က အနဲဆံုး ႏွစ္မိနစ္ေလာက္ေတာ့ ေစာင့္ရဦးမည္။
“မအန္လိုက္ပါနဲ႔... ဒီထက္ပိုၿပီး ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ မျဖစ္စမ္းပါနဲ႔ေတာ့...” 
သူကိုၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပါ ဘာမွမဆိုင္ပါပဲ စိုးရိမ္တစ္ႀကီး ျဖစ္ေနမိသည္။ သူ ကိုယ္တိုင္လဲ ရထားေပၚ အန္ရမွာကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီး မလိုလားမွန္း သိသာပါသည္။ ႏွဖူးမွာ ေခၽြးသီးႀကီးေတြ စို႔လာကာ အသက္ကို မွန္မွန္ရႈရင္း အာရံုေျပာင္းဖို႔ ႀကိဳးစားေနပံု ရသည္။

ဒါေပမဲ့... မရပါ။

ဒီအျဖစ္ျဖစ္မွာကို မွန္းဆၿပီး စိုးရိမ္တႀကီး ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့မိတာေၾကာင့္ အားလံုးကို ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိ ေရွ႕မွာတင္ ေသခ်ာႀကီး ျမင္လိုက္ရေလသည္။ သူအတင္းမ်ဳိခ်ဖို႔ ႀကိဳးစားတာ၊ ပါးစပ္ကို လက္နဲ႔ ပိတ္လိုက္တာ၊ အဲလို အတင္းထိန္းခ်ဳပ္ ပိတ္ဆို႔ထားတာေၾကာင့္ ထြက္လာတဲ့ အရည္ေတြက ပံုမွန္ အန္သလိုေတာင္ မျဖစ္ပဲ ဆိုး၀ါးစြာ ပန္းထြက္ကုန္တာ၊ ေဘးကလူေတြ ၀ရုန္းသုန္းကား ေရွာင္ၾက၊ ရွားၾက ထေျပးကုန္ၾကတာ။
“ကၽြတ္...” ကၽြန္ေတာ္ သဲ့သဲ့ေရရြတ္ရင္း မ်က္စိမွိတ္ကာ မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္သည္။
သြားၿပီေပါ့။ သူမ်ားေတြ သိခ်င္မွသိၾကမွာေပမဲ့ ဒါျမန္မာတစ္ေယာက္။
“ေတာက္.. ဒီလိုမ်ဳိးေတြ လုပ္ေနမွေတာ့ တို႔ျမန္မာေတြကို ဘယ္သူ အေကာင္းျမင္ အထင္ႀကီးမတဲ့လဲ..” ကိုယ္တြင္းမွ တက္လာေသာ ေဒါသႏွင့္ ရွက္စိတ္ ေပါင္းသည့္ အပူႏွင့္အတူ ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိသည္။ ေဘးမွာလဲ ေတာ္ေတာ္ ၀ရုန္းသုန္းကား ပြစိပြစိေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကပါသည္။ သူ႔ေဘးနား ပတ္၀န္းက်င္မွာေတာ့ ထိုင္သမားလဲ မရွိ၊ ရပ္သမားလဲ မရွိႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ရွင္းလင္းသြားေလသည္။ အန္ဖတ္ေတြကလဲ ပြစိတက္လို႔။ အန္လိုက္တာေၾကာင့္ေရာ၊ ျဖစ္သြားသည့္ အေျခအေနေၾကာင့္ပါ သူလဲ ေတာ္ေတာ္လန္႔ၿပီး အမူးေျပသြားပံုရသည္။ အန္ဖတ္ေတြကို လက္နဲ႔ သုတ္ေနသည္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ....
တရုတ္မေလးတစ္ေယာက္က ရႈံ႕မဲ့မဲ့နဲ႔ အနားကပ္ကာ သူ႔ကို တစ္ရႈးတစ္ထုပ္ လွမ္းေပးေလသည္။ လက္ေတြေရာ ေဘးေတြမွာပါ ေပပြကာ အခက္ေတြ႕ေနသည့္ သူ႔အတြက္ တစ္ရႈးထုပ္က ေတာ္ေတာ္ အသံုး၀င္ပါသည္။ တစ္ထုပ္လံုး ခဏေလးႏွင့္ ကုန္သြားေတာ့ ေဘးက ႏွစ္ေယာက္သံုးေယာက္ကပါ သူတို႔ တစ္ရႈးထုပ္ေတြကို လွမ္းေပးၾက၏။

သူတို႔ရဲ႕ အဲဒီအျပဳအမူေတြကပဲ ကိုယ့္ဘာသာ သတိထားမိသြားရင္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတြးၿပီး အရွက္ရေစခဲ့တာ ျဖစ္ပါသည္။

ရထားေပၚ စတတ္ခတဲက သူ႔ရဲ႕ မသင့္ေလ်ာ္ေသာ အျပဳမူကို ကၽြန္ေတာ္ ေတာက္ေလ်ာက္ အျပစ္ျမင္ခဲ့သည္။ တို႔ျမန္မာေတြကို လူအထင္ေသးေအာင္ လုပ္ေလျခင္းလို႔ ေဒါသသင့္ခဲ့ေလသည္။ တကယ္ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး ျဖစ္လာေတာ့ေရာ။ ဒီလိုလူေတြေၾကာင့္ ဒို႔သိကၡာ က်တာေပါ့ ဆိုေသာ ေဒါမာန္အေတြးႏွင့္ မ်က္ႏွာလႊဲခဲ့သည္။ ေပလယ်ကန္ ျပဳခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ တစ္ရႈးမပါပါ။ ဒါေပမဲ့ ပါလဲ ဒီလိုပရမ္းပတာ သိကၡာမဲ့အျပဳအမူ ျပဳသူ (လို႔ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ သတ္မွတ္သူ) ကို ကူညီဖို႔ေတြးမိမည္ မဟုတ္ပါ။ သူ႔ထိုက္ႏွင့္ သူ႔ကံ ခံပေစဟုသာ ေတြးမိပါလိမ့္မည္။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ရိုက္ႏွက္ၿပီးေတာင္ ဆံုးမခ်င္ေသးသည္ မဟုတ္လား။

ဒါေပမဲ့ ခုမိန္းခေလး လုပ္သြားသလိုု မႏွစ္သက္တာက သက္သက္၊ အကူအညီလိုသူကို အကူအညီေပးတဲ့ လုပ္ရပ္ကို လုပ္တာက သက္သက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ မခြဲျခားႏိုင္ခဲ့ပါ။ အကူအညီလိုအပ္ ေနသူတစ္ေယာက္ကို ဘယ္လိုကူညီေပးရမလဲ ဆိုတာမ်ဳိး ရိုးရွင္းစြာ မေတြးပဲ အမ်ဳိးဂုဏ္ေတြ၊ ဇာတိပုညမာနေတြနဲ႔ အေတြးရွည္ကာ မ်က္ႏွာလႊဲ၊ ေ၀းေ၀းေန ေရွာင္ေျပးခဲ့သည္။ အမွန္တကယ္ ျမန္မာဆိုတဲ့ အမ်ဳိးသားေရးနဲ႔ပဲ စဥ္းစားပါဦး၊ ရထားေပၚမွာ ျမန္မာတစ္ေယာက္ အခက္ေတြ႕ခ်ိန္မွာ ပထမဆံုး အကူအညီေပးဖို႔ ႀကိဳးစားသင့္သူဟာ ကၽြန္ေတာ္ျမန္မာ မျဖစ္သင့္ဘူးလား။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ျမန္မာဆိုတဲ့ အေတြးက မသန္႔စင္ပဲ အေရာင္ေတြ စြန္းေနခဲ့သည္။

သူ႔ရဲ႕ မႀကိဳက္ မႏွစ္သက္စရာ အျပဳအမူေတြကို ရႈတ္ခ်ျပစ္တင္ခဲ့တာကို ကၽြန္ေတာ္ ေနာင္တမရပါ။ အျပစ္တင္စရာ လုပ္ရပ္တစ္ခုအတြက္ ကၽြန္ေတာ္အျပစ္တင္ပါမည္။ ဒါေပမဲ့ အကူအညီ ေပးစရာကိစၥ ကိုက်ေတာ့ အကူညီ ေပးဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ပ်က္ကြက္ခဲ့သည္။  ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္လွ်င္ေတာင္ အရက္မူးၿပီး ပရမ္းပတာ ျပဳမူသည့္ ျမန္မာတစ္ေယာက္ႏွင့္ လူတစ္ေယာက္ (ကိုယ့္ႏိုင္ငံသား တစ္ေယာက္) အကူအညီလိုေနတာကို ေတြ႕ရက္ ရွက္ပါသည္ဆိုကာ မ်က္ႏွာလႊဲ လက္ပိုက္ေနခဲ့သည့္ ျမန္မာတစ္ေယာက္ ဘာမ်ား ကြာသတဲ့လဲ။ အမွန္ေျပာရလွ်င္ ေသာက္မိ မူးမိေသာေၾကာင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ မစြမ္းႏိုင္ကာ အန္ထြက္ရသည့္ သူကမွ၊ လုပ္ႏိုင္စြမ္းလဲ ရွိပါရက္ ကူညီဖို႔ အေတြးေတာင္ မထြက္ပဲ ျပစ္တင္ရံႈ႕ခ်ရံု လုပ္ေနသည့္ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ သာလွပါေသးသည္။

တကယ္လို႔ ဒါသာ က်င့္၀တ္စစ္ေဆးမႈဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူ ေရႊႏွစ္ေယာက္လံုး ေရႊသိကၡာခ် ရံႈးနိမ့္ခဲ့ၾကပါေလသည္။

......................................................................

ခုလိုအင္တာနက္ ေခတ္ရဲ႕ FB လုိ ေနရာမ်ဳိးမွာ လူအမ်ားရဲ႕ အျမင္ေတြကို ဖတ္ရေတာ့ ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အဲလိုပံုစံတူေတြ ေတာ္ေတာ့္ကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ေတြ႕ရပါတယ္... ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြဟာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ကူညီဖို႔ေတာ့ ၀န္မေလးတတ္ၾကပါဘူး... ဒါေပမဲ့ မႏွစ္ၿမိဳ႕စရာ တစ္ခုခု ျမင္ၿပီဆိုတာနဲ႔ အဲဒီက်ဴးလြန္သူကို အျပစ္တင္ရံုတင္ၿပီး မ်က္ႏွာလႊဲ ေရွာင္ေျပးတတ္ၾကတာမ်ားတယ္... အျပစ္တင္တာလဲ အရမ္းျမန္တယ္.. အားတက္သေရာ ရွိတယ္... ၿပီးရင္ အဲဒါနဲ႔ ပက္သက္ၿပီး အကူအညီေပးဖို႔ ေ၀းစြ၊ အဲဒီ မႀကိဳက္တဲ့ အျဖစ္ကို ေပလယ်ကန္ထားၿပီး မပက္သက္မိေအာင္ ေနတယ္... အဲဒီအေလ့အက်င့္က လက္ညွဳိးထိုး အျပစ္တင္တာေတြပဲ ျပည့္ေနၿပီး လက္ေတြ႕ အလုပ္မျဖစ္တဲ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းကိုမ်ား ျဖစ္လာေစေလသလားလို႔ ေတြးမိပါတယ္...

သုတ

Friday, April 19, 2013

အဖ်က္ဆီးခံခဲ့ရေသာ မနက္ျဖန္မ်ား

ျဖတ္ခနဲ၀င္လာသည့္ လက္သီးကို ငံု႔ေရွာင္လိုက္ေသာ္လည္း သူ႔နားသယ္စပ္ကို ထိသည္။ မ်က္လံုးတို႔ ျပာခနဲျဖစ္သြားကာ ဗိုင္းခနဲလဲက်သြားေသာ္လဲ ဂရုမစိုက္အား... ေနာက္ထပ္ ထပ္လာႏိုင္သည့္ တိုက္ခ်က္မ်ားကို ေရွာင္ရွားႏိုင္ရန္ ေျမႀကီးေပၚမွာ သူႏွစ္ပတ္ေလာက္ လွိမ့္ပစ္လိုက္သည္။ ဒီေကာင္ကလဲ မေခပါ။ ခ်က္ခ်င္းကို သူ႔အနားေျပးကပ္လာၿပီး လွိမ့္ကန္သည္။

ေဟ့ေကာင္ေတြ ေတာ္ၾကစမ္း...
အမေလး ဆြဲၾကပါဟဲ့.. သတ္ကုန္ၾကၿပီ...

ေအာ္သံ၊ ငိုသံမ်ားနဲ႔ လူေတြဆြဲၾက ခြာၾကေတာ့မွ သူသက္သာရာရသည္။ ဒီေကာင္က ဆြဲထားတဲ့ လူေတြလက္ထဲက ရုန္းဖယ္ရင္း သူ႔ကိုဆဲဆိုေနေသးသည္။ နာက်င္စိတ္ ရွက္စိတ္ေတြႏွင့္ ေဒါသစိတ္ေတြပါ ေပါင္းကာ သူ႔ တကိုယ္လံုးေရာ အေတြးေတြပါ ေ၀၀ါး မႊန္ထူေနသည္။ ေအာ္ဟစ္ ဆဲဆိုေနသည့္ ေအာင္ႏိုင္သူဆန္ဆန္ ၀ံ့ၾကြားေနေသာ ဒီေကာင့္မ်က္ႏွာကို ပါးစပ္က ထြက္လာသည့္ ေသြးေတြကို လက္ကသုပ္ရင္း သူအခဲမေၾကစြာ လွမ္းၾကည့္သည္။

“ဒီေသြးေတြအတြက္ မင္းျပန္ေပးဆပ္ရမယ္...” သူ႔စိတ္ထဲက ၾကံဳး၀ါးမိတာပါ။
ဟုတ္သည္။
မနက္ျဖန္ လယ္ဘက္ကို ဒီေကာင္ဆင္းလာတာနဲ႔ အေသသတ္ပစ္ဖို႔ အထိကို သူဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

..................................................................

“ဟဲ့.. ကေလးေတြ... ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ပီေနာ္... မိုးဒီေလာက္ရြာေနတာကို ထြက္ေဆာ့ေနရလား... တက္ၾကစမ္းအခု...”
မီးစာေလးညွိရင္း သူမ မာန္သံတစ္၀က္ျဖင့္ ကေလးေတြကို လွမ္းေခၚ၏။ သားအမိသံုးေယာက္ ထမင္းစားေနရင္း လစ္လပ္ေနေသာ ခင္ပြန္းသည္ ေနရာကို ၾကည့္ၿပီး တစ္ခုခုလိုသလို ဟာတာတာႀကီး ခံစားေနရသည္။  ရန္ကုန္ကို ကုန္ေရာင္းသြားဖို႔ မနက္ကမွ ထြက္သြားတာေၾကာင့္ ႏွစ္ရက္ေလာက္ေတာ့ အနဲဆံုး ၾကာလိမ့္မည္။ အဆင္ေျပေျပေလး ျဖစ္ေစခ်င္စမ္းပါသည္။ သားႏွစ္ေယာက္ကို ရွင္ျပဳအလွဴေလး လုပ္ခ်င္စိတ္က ရွိေနတာ ၾကာခဲ့ၿပီမဟုတ္လား။ တစ္ႏွစ္ၿပီး တစ္ႏွစ္ ေရႊ႕လာလိုက္တာ ဒီႏွစ္သၾကၤန္ၿပီး အထိေတာင္ မလုပ္ႏိုင္ေသး။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ႏွစ္ထိေတာ့ မေစာင့္ၿပီ။ အေဖႀကီးျပန္လာလွ်င္ ပါလာမည့္ေငြႏွင့္ ခုသူမတို႔ စုထားတာေလးေတြ ေပါင္းလိုက္ရင္ ကေလးေတြ ရွင္ျပဳဖို႔ ေလာက္ႏိုင္ပါသည္။ မေလာက္လဲ နဲနဲေတာ့ ေခ်းရငွားရမည္ေပါ့။

အင္း... မနက္ျဖန္ ဆရာေတာ္ကို အလွဴအတြက္ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ တိုင္ပင္ေရြးထားတဲ့ ရက္ေလး အဆင္ေျပမေျပ သြားေမးၾကည့္ဦးမွပါပဲ....

..................................................................

ေျခဆစ္က ေထာက္လိုက္တိုင္း ဆစ္ခနဲ နာနာသြားေပမဲ့ အေမတို႔လူႀကီးေတြ မသိေအာင္ သူဟန္ေဆာင္ေနရသည္။ ကစားရင္း ဒဏ္ရာအနာတရ ျဖစ္လာမွန္းသိလို႔ကေတာ့ ေဆာ့ခြင့္အနဲဆံုး သံုးေလးရက္ေတာ့ အပိတ္ခံရႏိုင္သည္ေလ။ သၾကၤန္ၿပီးခတဲက သူတို႔ေဆာ့တဲ့ အရွိန္က ခုခ်ိန္ထိ အရွိန္သတ္မရ ျဖစ္ေနၾကသည္။ သူငယ္ခ်င္းအားလံုး စုၿပီး ဟိုဘက္ရြာမွာ ေလွေလွာ္ၿပိဳင္ၾကဖို႔ တိုင္ပင္ထားၾကတာ ဆိုေတာ့ အိမ္က အျပင္မထြက္ရလို႔ ေျပာလိုက္မွာ သူစိုးရိမ္မိသည္။

မနက္ျဖန္က်ရင္ ေလွေလွာ္ၿပိဳင္ပြဲအတြက္ အားလံုးျပင္ထားၿပီးသား။ ေျခေထာက္နာေနေပမဲ့ သူ႔စိတ္ေတြ တက္ၾကြေနပါသည္။

..................................................................

ျဖဴေဖြးေသာ မိုးသားမ်ား မ်က္ႏွာျပင္အျပည့္ ဖံုးလႊမ္းေနေသာ ေကာင္းကင္ႀကီးကို သူစိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ေမာ့ၾကည့္မိသည္။ တဖြဲဖြဲရြာေနေသာ မိုးကေတာ့ သူ႔ကို က်ီစယ္ေနသလိုလိုု။ မုန္တိုင္းရွိသည္လို႔ ေရဒီယိုက ေအာ္ထားေတာ့ ဒီမိုးက ေတာ္ရံုႏွင့္ တိတ္မွာမဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာသည္။ ဒါေပမဲ့ မိုးကို ဂရုမစိုက္အားပဲ သူတို႔အားလံုး အလုပ္ရႈပ္ေနၾကသည္။ မနက္ျဖန္ သူ႔မဂၤလာပြဲ ရွိသည္ေလ။ မနက္ထဲက စခဲ့တာေတာင္ မဂၤလာမ႑ပ္ထိုးသူေတြေရာ၊ ခ်က္ၾကျပဳတ္ၾကသူေတြေကာ ခုထိ မနားရ၊ မအားၾကေသးပါ။ အလုပ္ဇယ္စက္သလို လုပ္ေနရသည့္ ၾကားထဲမွ သူ႔သတို႔သမီး ခ်စ္သူေလးကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ လုပ္ရေသးသည္။ နဖူးမွာ ေခၽြးစေလးေတြ စို႔ကာ ခ်က္ျပဳတ္ရာမွာ ကူညီေနသူေလးက မ်က္လံုးခ်င္းဆံုတိုင္း မ်က္ႏွာနီျမန္းကာ မ်က္လႊာအသာခ်သြားတတ္တာကို ၾကည့္ပီး သူ႔ရင္ေတြ ခုန္ရပါသည္။

မနက္ျဖန္တြင္ သူသည္ ဒီခ်စ္စရာေကာင္းသူေလးကို ဘ၀လက္တြဲေဖာ္အျဖစ္ ပိုင္ပိုင္ရေတာ့မည္ မဟုတ္လား။ အခ်ိန္ေတြရယ္... ျမန္ျမန္ႀကီးကုန္လိုက္စမ္းပါေတာ့....

..................................................................

ေမာေမာျဖင့္ ေရခ်မ္းစင္က ေရတစ္ခြက္ကို အငမ္းမရ ေသာက္ခ်လိုက္သည္။ မႈိင္းညိဳ႕ေနေသာ မိုးက သူ႔အေမာကို မေျပေစပါ။ အသံခ်ဲ႕စက္ကို လက္မွာကိုင္၊ မုန္တိုင္းသတိေပးခ်က္ကို ရြာရိုးကိုးေပါက္ ေလွ်ာက္ေအာ္ေနရတာက ဒါပါႏွင့္ဆိုလွ်င္ ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ ရွိၿပီလဲေတာင္ မသိေတာ့။ ေက်ာင္းပိတ္တုန္း ၿမိဳ႕မွ အလည္ျပန္လာေသာ ေန႔လည္ကမွ ေရာက္သည့္ သားျဖစ္သူကိုေတာင္ ေသခ်ာစကားမေျပာရေသး။ အုပ္ခ်ဳပ္ရသူ ရြာလူႀကီးတစ္ေယာက္ အေနႏွင့္ စိတ္ေကာလူေရာ ေမာလွပါသည္။

မနက္ျဖန္ဆို ဒီထက္ေတာင္ အလုပ္မ်ားဦးမည္။ မုန္တိုင္းျဖတ္ၿပီဆိုရင္ အနဲနဲ႔ အမ်ားေတာ့ ထိခိုက္တတ္တာကို သူ႔အေတြ႕အၾကံဳအရ သိထားၿပီးသား ျဖစ္သည္။ မနက္ျဖန္အတြက္ သူအစီအစဥ္ေတြ ခ်ေနမိသည္။ မုန္တိုင္းကလဲ နဲနဲၾကမ္းမယ္ဆိုေတာ့ မေျပာေကာင္း မဆိုေကာင္း အကူအညီေတြ ဘာေတြ ခ်ေပးရတဲ့အထိ ျဖစ္သြားႏိုင္သည္။ ဘာပဲေျပာေျပာ အိမ္က အမိုးေလး ျပင္မမိုးမိေသးတာပဲ ေက်းဇူးတင္ရ မလိုလိုျဖစ္သည္။ မုန္တိုင္းျဖတ္သြားၿပီးရင္ေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္က ခ်ေပးတဲ့ အကူအညီေတြထဲက သူ႔အိမ္အတြက္ သြပ္မိုးေလး မိုးလို႔ရတဲ့ အထိ က်န္ေအာင္ သူ႔စိတ္ထဲ တြက္ခ်က္ေနမိပါသည္။

..................................................................

မနက္ျဖန္....
မနက္ျဖန္... အိမ္တစ္အိမ္ကို ၀င္ခိုးဖို႔ စိတ္ကူးထားသည္။
မနက္ျဖန္... တရားပြဲရွိသည္။
မနက္ျဖန္... အခ်ဳပ္ကလြတ္မည္။
မနက္ျဖန္... အထိေတာင္ ခံေတာ့မည္မထင္။ ကုမရေတာ့ပါ။
မနက္ျဖန္.... ဆြမ္းစားပင့္ထားတာ ၾကြဖို႔ ရွိသည္။
မနက္ျဖန္.... က်ဴရွင္စတက္ရမည္။
မနက္ျဖန္.... သူ႔ကိုဖြင့္ေျပာမည္။
မနက္ျဖန္.... ခေလးေမြးမည္ထင္သည္။
မနက္ျဖန္....
မနက္ျဖန္....

..................................................................

ေမလ (၂)ရက္၊ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္။

မိုးသည္းသည္းရြာေသာ ညျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ ပတ္၀န္းက်င္သည္ ေစာေစာစီးစီးပင္ တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္ေနပါသည္။  လူသားမ်ားေကာ၊ တိရိ စၦာန္မ်ားပါ မိမိႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ အမိုးအကာမ်ားေအာက္မွာ အနားယူေနၾကၿပီ ျဖစ္သည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္....
လူသားတို႔၏ အမ်ဳိးမ်ဳိး အဖံုဖံုေသာ မနက္ျဖန္မ်ားအား ဖ်က္ဆီးခိုးယူေခ်မြပစ္မည့္...
နာဂစ္ဆိုေသာ အယုတ္တမာနတ္ဆိုး မုန္တိုင္းသည္...
ကမ္းေျခဆီသို႔ အိေျႏၵအျပည့္ျဖင့္ ခ်ည္းကပ္လာေနေတာ့ေလ၏။

..................................................................

ထိုမုန္တိုင္းသည္ ျမန္မာ့သမိုင္းတြင္ အဆိုး၀ါးဆံုးေသာ သဘာ၀ကပ္ေဘးႀကီးအျဖစ္ မွတ္တမ္းတင္ က်န္ရစ္ခဲ့ပါသည္။

သုတ

ျမန္မာႏိုင္ငံသား တစ္ေယာက္အေနျဖင့္ ေမ့ေပ်ာက္မရေသာ ရင္နင့္စရာ အျဖစ္ဆိုးႀကီးကို ျဖစ္ေစခဲ့သည့္ နာဂစ္ (၅)ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ။

Friday, April 5, 2013

ဘာသာ၊ သာသနာ၏ ဂုဏ္က်က္သေရ....

ခုတေလာ ေခတ္စားေနေသာ၊ ဖတ္မလြဲသတင္း ျဖစ္ေနေသာ ဘာသာေရးပဋိပကၡမ်ားေၾကာင့္ ဒီစာစုကို ေတြးမိေတြးရာ ေရးပါသည္။

မိမိကိုးကြယ္ေသာ ဘာသာ၊ သာသနာ ျပန္႔ပြားေစခ်င္စိတ္၊ မေပ်ာက္ပ်က္ရေလေအာင္ ထိန္းသိမ္းလိုစိတ္သည္ ဘာသာတစ္ခုခုကို သက္၀င္ယံုၾကည္ေသာ လူတိုင္းတြင္ ရွိၾကေသာ ဆႏၵျဖစ္သည္။ ဘာသာအေပၚ သက္၀င္ယံုၾကည္မႈ ျမင့္ေလ ထိုစိတ္ျပင္းထန္ေလ ျဖစ္မည္။ ရွိသင့္ရွိထိုက္ေသာ ေကာင္းမြန္သည့္ စိတ္ထားျဖစ္သည္ကိုေတာ့ ျငင္းခ်က္ထုတ္ရန္ မလိုပါ။  သို႔ေသာ္ ထိုစိတ္ကို လြဲမွားစြာအသံုးခ်ၿပီး ျဖစ္ပြားခဲ့ရေသာ ဘာသာေရး စစ္ပြဲ မ်ားစြာတို႔သည္ သမိုင္းတေလ်ာက္ အရုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္စြာ မွတ္တမ္း၀င္ခဲ့ၾက၏။ ေမတၱာတရားကို ေရွးရႈကာ၊ လူသားတို႔အား မွန္ေသာလမ္းကို ညႊန္ျပရန္ ေပၚထြန္းလာခဲ့ၾကသည့္ ဘာသာေရးကို ကာကြယ္ဖို႔၊ ျပန္႔ပြားဖို႔ ဆိုေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ လူတို႔သည္ အယူမတူသူျခင္း မုန္းတီးစြာ သတ္ျဖတ္တိုက္ခိုက္ၾကသည္။ ေတြးၾကည့္လွ်င္ အေတာ့္ကို ကေမာက္ကမႏိုင္ေသာ ကိစၥျဖစ္သည္။

လက္လွမ္းမီသေလာက္ ေလ့လာၾကည့္ေသာအခါ ဘာသာတစ္ခုျပန္႔ပြားေအာင္ အဓိက အခ်က္(၄)ခ်က္ ျပဳၾကသည္။
  1. မိရိုးဖလာ လက္ဆင့္ကမ္းျခင္း (ယခုေခတ္တြင္ အားအေကာင္းဆံုးျဖစ္ၿပီး ဘာသာတိုင္း၏ အဓိက အင္အားစုသည္ ထိုမိရိုးဖလာ အစုျဖစ္သည္)
  2. ငယ္ရြယ္သူမ်ားအား ေထာက္ပံ့လမ္းေက်ာင္းၿပီး ဘာသာအတြင္း သိမ္းသြင္းယူျခင္း (မိဘမဲ့ေဂဟာမ်ား၊ လူငယ္ေစာင့္ေရွာက္ေရး ေဂဟာမ်ား စသျဖင့္..)
  3. ဘာသာ၊ သာသနာ အခိုင္အမာ၊ အတည္တက် မရွိေသးေသာ ေဒသမ်ားသို႔ သြားေရာက္ သာသနာျပဳ သိမ္းသြင္းျခင္း ႏွင့္
  4. အျခားဘာသာ၀င္မ်ားကို ေဟာေျပာ သာသနာျပဳျခင္း
(ဘာသာျခားအခ်င္းခ်င္း အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီး ဘာသာကူးေျပာင္းျခင္းေတြ ရွိေသာ္လဲ တစ္ေယာက္ျခင္းစီရဲ႕ အေျခအေန၊ ခံယူခ်က္ေတြအေပၚသာ မူတည္သည္ဟု ယူဆေသာေၾကာင့္ ထည့္သြင္းျခင္းမျပဳပဲ ခ်န္လွပ္ခဲ့ပါသည္။)

(၁) ႏွင့္ (၂) သည္လြယ္ကူစြာ စီးဆင္းေနေသာ ဘာသာေရး စီးေၾကာင္းျဖစ္ၿပီး (၃) ႏွင့္ (၄) ကေတာ့ ဘာသာ၀င္ (အထူးသျဖင့္) သံဃာေတာ္မ်ား၊ ဘာသာေရးဆရာမ်ားက အထူးတလည္ သာသနာျပဳ လံုလစိုက္ထုတ္ရေသာ လမ္းေၾကာင္းျဖစ္သည္။ ေဟာေျပာေဆြးေႏြးျခင္းမ်ား၊ အျပန္အလွန္ အေမးအေျဖမ်ားႏွင့္ အေတာ့္ကို ခက္ခဲပင္ပန္းေသာ လမ္းေၾကာင္းျဖစ္သည္။ မိမိယံုၾကည္ရာကို ဇြတ္မွိတ္ဖက္တြယ္ေလ့ရွိကာ ပံုမွန္အားျဖင့္ အေျပာင္းအလဲကို ေၾကာက္ေသာ လူ႔အက်င့္စရိုက္ကလဲ ဘာသာတစ္ခုကို ေျပာင္းလဲလက္ခံဖို႔ သဘာ၀အရကိုပင္ အလြန္ခက္ခဲပါလိမ့္မည္။

ျပန္႔ပြားျခင္းအျပင္ ဘာသာကို ထိန္းသိမ္းဖို႔အတြက္လဲ လူတို႔သည္ ႀကိဳးပမ္းၾက၏။ အာဏာသံုး အတင္းအၾကပ္ ကိုးကြယ္ေစေသာနည္းေတြ၊ တျခားဘာသာအယူ၀ါဒေတြကို အ၀င္မခံပဲ ကိုးကြယ္သူေတြကို ဘာသာတစ္ခုထဲရဲ႕ အဆံုးအမကို မ်က္စိပိတ္နားပိတ္ သြပ္သြင္းယူေသာ နည္းေတြ၊ ဘာသာေရးကို အာဏာတရပ္လို အသံုခ်ၿပီး ဆုေပးဒဏ္ေပးႏိုင္တဲ့ ဥပေဒသေတြ ထုတ္ျပန္ကာ ၾကပ္မတ္အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ နည္းေတြလို စည္းၾကပ္၊ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ေသာ နည္းလမ္းမ်ားမွ စကာ ဘာသာရဲ႕ပုံရိပ္ကို ေကာင္းမြန္စြာတည္ေဆာက္ၿပီး လက္ရွိဘာသာ၀င္မ်ားကို ပိုယံုၾကည္အားထားေစ၊ ဘာသာျခားမ်ားလဲ အထင္ႀကီး အျမင္လွေစဆိုတဲ့ လမ္းေၾကာင္းလို သိမ္ေမြ႕တဲ့ နည္းလမ္းမ်ား အထိ နည္းလမ္းေပါင္းစံုကို ဘာသာတရား ထိန္းသိမ္းဖို႔အတြက္ အသံုးျပဳခဲ့ၾကသည္။

အသံုးျပဳပံုေပၚမူတည္ၿပီး ရလဒ္တို႔ ကြဲျပားၾကပါသည္။ ၾကမ္းတမ္းေသာ နည္းလမ္းမ်ားသည္ ဘာသာကို ထိန္းသိမ္းရာတြင္ လက္ငင္းအက်ဳိးရွိေသာ္လည္ ျပန္႔ပြားရန္အတြက္ ႀကီးစြာေသာ အဟန္႔အတားမ်ား ျဖစ္ခဲ့သည္။ ေယဘံုယ်အားျဖင့္ လြတ္လပ္မႈႏွင့္ စဥ္းစားေတြးေခၚမႈကို ျမတ္ႏိုးေသာ လူ႔သဘာ၀ကလဲ အလြန္အမင္း ပိတ္ပင္တားဆီးေသာ၊ ျပစ္မႈျပစ္ဒဏ္ေတြႏွင့္ အစြန္းေရာက္ ကြပ္ကဲအုပ္ခ်ဳပ္ေသာ မိမိ မကိုးကြယ္သည့္ ဘာသာတစ္ခုကို နားလည္ေပးဖို႔ အင္မတန္ ခက္ပါလိမ့္မည္။

ပမာျပရလွ်င္ တင္းၾကပ္ကြပ္ကဲေသာ နည္းလမ္းမ်ား၊ မတူေသာ အယူအဆမ်ားကို ေျခမႈန္းေသာ နည္းလမ္းမ်ားျဖင့္ ဘာသာေရးအား မ်ဳိးဆက္အဆင့္ဆင့္ ထိန္းသိမ္းတည္ေထာင္ခဲ့ၾကသည့္ အခ်ဳိ႕ေသာ အစြန္းေရာက္ မြတ္ဆလင္ႏိုင္ငံမ်ားေၾကာင့္ ယေန႔ေခတ္ မြတ္စလင္ဘာသာ၏ သာသနာျပန္႔ပြားေရးမွာ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတြင္  မိရိုးဖလာ လက္ဆင့္ကမ္းျခင္းအေပၚ လံုး၀မွီခိုသြားရလုနီးပါး ျဖစ္ေနျခင္းပင္။ ဘာသာေရးကို အာဏာျဖင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ေသာ အဆိုပါ အနဲစုေသာ ႏိုင္ငံတို႔၏ အစြန္းေရာက္ လုပ္ရပ္ေတြက ဘာသာျခားမ်ား အျမင္တြင္ မြတ္စလင္ ဘာသာတစ္ခုလံုး၏ ပံုရိပ္ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ထိခိုက္ခဲ့သည္။ ကုရ္အံက်မ္းေတာ္တြင္ ေမတၱာတရားႏွင့္ ဆိုင္ေသာ အဆံုးအမမ်ားစြာ ပါရွိျခင္းကို၊ လူေတြကို အတူတကြ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေနထိုင္ၾကဖို႔ ဆံုးမပဲ့ျပင္တဲ့ အခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီးပါေသာ က်မ္းျဖစ္ျခင္းကို သိေသာ ဘာသာျခားမ်ား၊ သိခ်င္ေသာ ဘာသာျခားမ်ား၊ သိေအာင္ လက္ခံ နားေထာင္လိုေသာ ဘာသာျခားမ်ား နဲသထက္ နဲလာခဲ့သည္ မဟုတ္လား။

ဘာသာေရး စိတ္၀င္စားၿပီး စာဖတ္နာေသာ သူငယ္ခ်င္းသံုးေလးေယာက္ကို ကုရ္အံက်မ္း ေလ့လာဖူးသလား ေမးၾကည့္ဖူးသည္။  ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေလ့လာဘူးသည္ဟု ေျဖသည္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲဆင္ေျခက ေ၀ဖန္ခ်င္လို႔ကို ေလ့လာတာဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ဆန္းၾကယ္ေသာ အေျဖမဟုတ္ပါ။ ဘာသာျခားမ်ားအတြက္ေတာ့ ကိုယ္ႏွင့္မဆိုင္ေသာ ဘာသာတရား တစ္ခုခုကို အတြင္းက်က် အရင္ေလ့လာမႈ ျပဳလုပ္ျခင္းထက္ အဲဒီ ဘာသာ၀င္ေတြ၏ အေနအထားႏွင့္ လုပ္ရပ္ေတြကို အေျချပဳၿပီး ထိုဘာသာကို အကဲျဖတ္ေကာက္ခ်က္ခ်တာမ်ဳိးကို ဦးစြာ ျပဳလုပ္မိၾကဖို႔ ရာႏႈန္းမ်ားပါလိမ့္မည္။  ထိုသူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္ မြတ္စလင္ဘာသာ အေၾကာင္း အတြင္းက်က် ဘာမွမေလ့လာခင္ခတဲက  အခ်ဳိ႕ေသာ ႏိုင္ငံတို႔ရွိ အစြန္းေရာက္လုပ္ရပ္မ်ားက သူတို႔အျမင္ကို ေဘာင္ခတ္ၿပီး ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။ ထိုစိတ္၏ လႊမ္းမိုးမႈေၾကာင့္လဲ ဘာသာေရးက်မ္းကို ဘာသာေရးက်မ္းအျဖစ္ ဖတ္ရႈဖို႔ထက္ ဘယ္ေနရာအားနဲသလဲဆိုေသာ အျပစ္ရွာစိတ္ျဖင့္ ဖတ္ရႈဖို႔ကိုသာ အားသန္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

ခရစ္ယာန္သာသနာတြင္လဲ ေရွးကာလမ်ားက အလားတူ အျပစ္ေပးမႈေတြ၊ အယူအဆ မတူညီမႈကို အၿပီးတိုင္ ေခ်မႈန္းဖ်က္ဆီးမႈေတြနဲ႔ ျပဳလုပ္ခဲ့ေၾကာင္း ဖတ္မွတ္ဖူးသည္။ ေလ့လာမိသေလာက္ ခရူးဆိတ္ ဘာသာေရး စစ္ပြဲရွည္ႀကီးကာလ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ခရစ္ယာန္တို႔ သာသနာျပဳပံု လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းခဲ့သည္။ သမၼာက်မ္းေတာ္တြင္ အနဲအက်ဥ္းေတြ႕ႏိုင္သည့္ ဘုရားသခင္၏ ေဒါမာန္မ်ား၊ အျပစ္ေပးမႈမ်ားသည္ပင္ တရားေဟာဆရာတို႔၏ သိမ္ေမြ႕မႈႏွင့္ အဓိကထား ထံုမႊန္းေသာ ေမတၱာတရားတို႔ ေအာက္တြင္ ေမွးမွိန္ကုန္ၾက၏။

ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ အေျခခံ သေဘာတရားတူေသာ ဘာသာႀကီးႏွစ္ခု၏ (ကြဲခ်င္လဲ ကြဲျပားႏိုင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုဘာသာမ်ားကို အေပၚယံသာ ေလ့လာဖူးေသာေၾကာင့္ မွားယြင္းႏိုင္သည္) သာသနာ ျပန္႔ပြားေရးႏွင့္ ထိန္းသိမ္းေသာ လမ္းေၾကာင္းေပၚတြင္မူတည္ကာ ပံုရိပ္ကြာျခားသြားပံုကို ေလ့လာႏိုင္သည္ မဟုတ္ေလာ။ ရလဒ္ကလဲ ျမန္မာႏိုင္ငံတစ္ခုထဲႏွင့္ ယွဥ္ေျပာရရင္ေတာင္ ခရစ္ယာန္ရဲ႕ စိမ့္၀င္မႈသည္ အမ်ားႀကီး အားေကာင္းပါလွ်က္ အဓိကအင္အားစု ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔အဖို႔ မြတ္စလင္ဘာသာထက္ နားလည္ လက္ခံႏိုင္ေနျခင္းက အထင္အရွားျဖစ္သည္။

ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္းလဲ ေျပာခ်င္ပါသည္။ ဘာသာမ်ဳိးစံုထဲမွ ထင္ရွားေသာ ဘာသာႀကီးေလးခုတြင္ (ေရွးက်လြန္းေသာေၾကာင့္ သမိုင္းစရွာရခက္သည့္ ဟိႏၵဴဘာသာကို ျခြင္းခ်က္ထားပါက) ဗုဒၶဘာသာသည္ ေမတၱာကို ဦးစားအေပးဆံုး ဘာသာျဖစ္သည္ဟု (ကၽြန္ေတာ္တစ္ဦးထဲ အျမင္အရ) ေကာက္ခ်က္ခ်၏။ ကိုးကြယ္ရာ ျမတ္ဘုရားသည္လဲ မွတ္တမ္းတေလ်ာက္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေဒါသမထြက္ခဲ့ေသာ၊ ဘယ္သတၱ၀ါမ်ားရဲ႕ အသက္ကိုမွ မသတ္ျဖတ္ခဲ့ေသာ တစ္ဆူထဲ ဘုရားျဖစ္သည္။ ျမတ္ဘုရားသည္ ခရီးလွည့္လည္ကာ အျမင္မတူသူမ်ားကို ေဟာေျပာေမးျမန္းေျဖၾကားမႈျဖင့္ သာသနာျပဳျခင္းကို အားေပးေၾကာင္းကလဲ မဟာ၀ဂ္ပါဠိေတာ္လာ “ရဟန္းတို႔.......ေဒသစာရီ လွည့္လည္ကုန္ၾကေလာ့....” ဆိုေသာ ေဟာေျပာခ်က္၊ နာမည္ႀကီး ကာလာမသုတ္တြင္ ေဟာေသာ “.... ကိုယ္တိုင္က်င့္ၾကံၿပီး အက်ဳိးမ်ားမွ ယံုၾကည္ပါ..” ဆိုသည့္ တရားေတာ္မ်ားက အထင္အရွား သက္ေသျပ၏။ ဒီေတာ့ ဗုဒၶဘာသာသည္ လြန္စြာ ေဆြးေႏြးဖို႔ေကာင္းေသာ၊ ခ်ျပ၍ေကာင္းေသာ ဘာသာျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ယုံၾကည္ ယူဆသည္။ (အျခားဘာသာမ်ားလဲ အလားတူ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ေလ့လာမႈအားနဲေသာေၾကာင့္ အျခားဘာသာမ်ား၏ ေကာင္းမႈဆိုးမႈတို႔ကို ေသခ်ာမသိရွိသည့္အတြက္ အထူးတလည္ ေရးသားႏိုင္စြမ္း မရွိပါ။)

ဘာသာျခားမ်ား၏ အျမင္တြင္ အဓိကအေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ေနေသာ ဗုဒၶဘာသာသည္ ကိုယ္ထုထားသည့္ ဆင္းတု (အရုပ္ဟု သူတို႔ကသတ္မွတ္သည္)ကို ျပန္ကိုးကြယ္ေနေသာ ဘာသာျဖစ္သည္၊ လူလူျခင္း ရွိခိုးေနေသာ ဘာသာျဖစ္သည္ ဆိုေသာ အျမင္မ်ားသည္ ထိုဆင္းတု၊ သံဃာတို႔၏ ဂုဏ္ေတာ္မ်ားကို ရည္စူးရွိခိုးျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္းကို ေသခ်ာ နားလည္လာပါက ေပ်ာက္ပ်က္သြားမည္သာ ျဖစ္သည္။ ဒီေတာ့ ဘာေၾကာင့္ လူလူျခင္း ရွိခိုးဦးခ်ေနပါသလဲ။ ထိုကိုးကြယ္ ဦးခ်မႈကို ခံယူထိုက္သူတို႔၏ ဂုဏ္ေတာ္သည္ မိမိတို႔ထက္ ႀကီးျမတ္ျမင့္မားေသာေၾကာင့္ ထိုဂုဏ္ေတာ္မ်ားကို ဦးခိုက္အရိုအေသ ေပးျခင္းျဖစ္သည္ဟု ရိုးသားစြာ ျပန္ေျဖရံုပင္။

ယခု လတ္တေလာ  အျဖစ္မ်ားတြင္ စိတ္ဓါတ္ျပင္းထန္ေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္အခ်ဳိ႕သည္ အစြန္းေရာက္ေသာ လမ္းေၾကာင္းမ်ားကို ပံုတူကူး လႈပ္ရွားလာသည္ကို ေတြ႕ျမင္ရသည္။ စိတ္ထိခိုက္စရာမွာ ကိုးကြယ္ရာ သံဃာအနဲစုကလဲ ပူးေပါင္း ပါ၀င္လႈပ္ရွားေနျခင္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားၾကည့္မိသည္။ ဒုတ္၊ ဓါးကိုင္ထားေသာ ေဒါသာမာန္ျပည့္ေနသည့္ သံဃာတစ္ပါးကို သူ႔ဂုဏ္ေတာ္ေတြကို ရိုေသေသာေၾကာင့္ ဦးခ်ပါသည္ဟု ဆိုလွ်င္ ဘယ္ဘာသာျခားက လက္ခံ နားလည္ႏိုင္ပါ့မလဲ။ ဘာသာျခားကို ထားပါဦး၊ အၾကမ္းဖက္မႈကို လက္မခံတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြကိုလဲ ထားပါဦး၊ အတူပူးေပါင္း လႈပ္ရွားေနၾကတဲ့ ဘာသာ၀င္ေတြ ကိုယ္တိုင္ပင္ ဒီ ဒုတ္ဓါးကိုင္ထားတဲ့ သံဃာဟာ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ရာ၊ အားထားမွီခိုရာ ရတနာတပါးျဖစ္သည္ ဆိုေသာ ၾကည္ၿငိဳစိတ္သည္ ငါတို႔တြင္ မယိမ္းမေစာင္း ရွိေသးသည္ဟု ယံုၾကည္မႈ အျပည့္ ဆိုႏိုင္ပါ့မလား။ ေလးစားပါသည္ ဆိုလွ်င္ပင္ စစ္သားတစ္ေယာက္က ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့တိုက္ေနေသာ ေခါင္းေဆာင္ တပ္ဗိုလ္ကို ေလးစားပံုမ်ဳိးပဲ ျဖစ္လိမ့္မည္... ထိုစိတ္သည္ သံဃာအေပၚ ကိုးကြယ္သူက ရွိရေသာ ဆည္းကပ္အားထား မွီခိုရာဆိုသည့္ စိတ္ႏွင့္ေတာ့ အမ်ားႀကီး ပူေလာင္ ကြာျခားပါသည္။

ထိတ္လန္႔စရာ ေကာင္းေသာ ေနာက္တစ္ခုမွာ “ဘုရားေဟာသလိုသာ ေမတၱာထားေနရင္ ခုေခတ္မွာ အလုပ္မျဖစ္ဘူး...”ဆိုေသာ အေျပာမ်ဳိးျဖစ္သည္။ ကိုးကြယ္ရာ ဘာသာ၊ ကိုးကြယ္ရာ ဘုရားရဲ႕ ေဟာေျပာခ်က္ကို ဘာသာ၀င္ျဖစ္တဲ့ မိမိကိုယ္တိုင္ေတာင္ မယံုမၾကည္သူေတြက ဘာသာျခားေတြ ယံုၾကည္ေအာင္ ဘယ္လိုမ်ား သိမ္းသြင္းမွာတဲ့လဲ။ ကိုယ့္မ်ဳိးဆက္ေတြကို ဘာသာတရား ကိုင္းရိႈင္းသူေတြ ျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လိုဆံုးမ သြန္သင္ၾကမွာတဲ့လဲ။ ထိုအေျပာမ်ဳိးေတြကို ဘာသာဖ်က္အေျပာေတြဟု ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေကာက္ခ်က္ခ်သည္။

ဒီေတာ့ ဘာသာျခားေတြရဲ႕ သာသနာ့အေဆာက္အဦးေတြ မလိုဘူး၊ ၉ ၆၉  လုပ္ၾက၊ ဘာသာျခားနဲ႔ စီးပြားလုပ္ရင္ အျပစ္ေပးမယ္ဆိုေသာ အစြန္းေရာက္ ႏိုင္ငံတခ်ဳိ႕၏ ဘာသာေရး ထိန္းသိမ္းမႈပံုစံကို အတုယူအားက် လႈပ္ရွားလာသူေတြကို စဥ္းစားေစခ်င္ပါသည္။ ဘာသာ၏ အဆံုးအမႏွင့္လဲ လံုးလံုး ဆန္႔က်င္ေသာ အဆိုပါ နည္းလမ္းေတြကို လိုက္နာ လက္ခံတာ၊ မ်ဳိးဆက္သစ္ကိုလဲ လက္ကမ္းရိုက္သြင္းဖို႔ ႀကိဳးစားေနၾကတာ မွန္ပါရဲ႕လား။ ဘာသာရဲ႕ ပံုရိပ္ထိခိုက္တာေၾကာင့္ လူမ်ဳိးအတင္းပြားေအာင္ လုပ္ယူမွ၊ ေငြေၾကးေတြေပး အတင္းသိမ္းသြင္းယူမွ ဘာသာ၀င္ အသစ္ရယံုကလြဲလို႔ တျခားသာသနာျပဳဖို႔ မလြယ္တဲ့ အျဖစ္ကို အဲဒီအစြန္းေရာက္ ႏိုင္ငံေတြ ၾကံဳေနရတာကလဲ ယူသင့္ေသာ နမူနာေကာင္း ျဖစ္သည္။ တကမၻာလံုး ျခံဳၾကည့္လွ်င္ လူနဲစုျဖစ္ေသာ ဗုဒၶဘာသာအတြက္ အကယ္၍မ်ား သာသနာျပန္႔ပြားမႈသည္ လူဦးေရတိုးပြားကာ မိရိုးဖလာ စီးဆင္းမႈကိုပဲ လံုးလံုး အားထားရေသာ အဆင့္ကို ေရာက္သြားပါက အားၿပိဳင္ႏိုင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ေတာ့ပါ။

အဆံုးသတ္ရလွ်င္ ဘာသာ၊ သာသနာကို ကာကြယ္ရန္အတြက္ အတင္းအၾကပ္ ျပဳလုပ္ျခင္း၊ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္ျခင္းတို႔က မွန္ကန္ပါသည္ဆိုေသာ အယူအဆကို ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ကိုယ္တိုင္လဲ လက္မခံသင့္သလို၊ လူငယ္မ်ဳိးဆက္သစ္ကိုလဲ ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔မွ လက္ဆင့္မကမ္းသင့္ဘူးလို႔ ယူဆသည္။ မ်ဳိးဆက္သစ္ကို အမုန္းတရား အေမြေပးျခင္းသည္ အလြန္အမင္း မိုက္မဲရာက်ပါသည္။ ဘာသာ၀င္တို႔သည္ မိမိကိုးကြယ္ေသာဘာသာ၏ ေကာင္းမြန္ေသာအဆံုးမနဲ႔ အညီ ေနထိုင္ၿပီး ဘာသာ၊ သာသနာရဲ႕ ဂုဏ္အင္ကို ျမွင့္တင္ျခင္းကလဲ သာသနာျပဳျခင္း တစ္မ်ဳိးဟု ခံယူမိပါသည္။

သုတ (ျမန္မာ)

Wednesday, October 3, 2012

ရန္ကုန္ ဘတ္စ္

ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ရန္ကုန္ ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ေဟာင္းႀကီးမွာ ဘတ္စ္ကားနဲ႔ ပက္သက္ၿပီး ဇါတ္လမး္ေတြ တပံုတပင္ႀကီးရွိသည္။ ပ၀ါတကမ္း လက္တလွမ္းဆိုေသာ စကားပံုတစ္ခုသည္ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာေတာ့ ပံုျပင္တပုဒ္ေလာက္ေတာင္ အဓိပၺါယ္ သိပ္မရွိလွ။ တုိးၾကပ္ေနေသာ လူအုပ္ႀကီးထဲမွာ သိသိ၊ မသိသိ လူေတြက သမီးရီးစားေတြအလား ပူးကပ္ေနၾကရေလ့ ရွိသည္။ ဒီေတာ့လဲ အခြင့္အေရး ယူလိုသူေတြက ရလာတဲ့ အဲဒီ အခြင့္အေရးေတြ ယူၾက၊ လက္သရမ္းၾကႏွင့္ ဘတ္စ္ကားဇါတ္လမ္း အေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ ေယာက္်ားေတြက ဗီလိန္ျဖစ္ၾကတာမ်ားသည္။ အမ်ဳိးသမီးေတြခမ်ာလဲ ဒီလိုလူေတြကို တတ္ႏိုင္သမွ် ေရွာင္ရွားၾက၊ သည္းခံၾက၊ ကာကြယ္ၾကရ ရွာသည္ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္လဲ တခ်ဳိ႕ႏိုင္ငံေတြမွာလိုပင္ အမ်ဳိးသမီး သီးသန္႔ကားေတြ ဘာေတြပင္ တကူးတက စီစဥ္ေပးလာရ၏။

ထားေတာ့။ အမ်ဳိးသမီးဘတ္စ္ သမိုင္းေၾကာင္းေရးေနတာမဟုတ္ပါ..

Photo by http://www.clickrally.com
ဘတ္စ္ကားစီးတယ္ဆိုတာ တကယ္တမ္းေတာ့ အမ်ဳိးသမီးေတြ တင္မက.. အမ်ဳိးသားေတြလဲ အရွက္ကို ဖက္နဲ႔ထုပ္ၿပီး သြားရ လာရတာမ်ဳိးျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ေရးျပခ်င္တာ ျဖစ္သည္။ အခန္႔မသင့္လွ်င္ အခ်ိန္မေရြး အရွက္တကြဲ အက်ဳိးနဲ ျဖစ္သြားႏိုင္သည္။ လူတကာ တံေတြးခြက္ ပက္လက္ေကာ ေမွာက္ခံုပါ ေမ်ာသြားႏိုင္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အဲလိုအျဖစ္က သီသီေလး လြတ္ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္တစ္ခုက ခုုခ်ိန္ထိ ျပန္ေတြ႕ၾကည့္တိုင္း ရင္ခုန္ရတုန္း ျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္က သြားေလရာ အိတ္အျမဲလြယ္တတ္သည္။  တစ္ခုခုကို လက္မွာ အေရးတယူ ကိုင္ထားရမွာေလာက္ ပ်င္းတာမရွိေတာ့ သယ္စရာအကုန္ ပစ္ထည့္ကာ ပခံုးမွာ သိုင္းထားလိုက္ရံုႏွင့္ အလုပ္ျဖစ္တဲ့ အိတ္က ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ မပါမျဖစ္။ လြယ္လြန္းအားႀကီးေတာ့ အိတ္မရွိရင္ လူက လမ္းေတာင္ သိပ္မေလ်ွာက္တတ္ေတာ့ သလိုလို။ အိတ္ထဲမွာ ပံုမွန္ပါတာကေတာ့ စာအုပ္တစ္အုပ္အုပ္၊ ေပတံ၊ ေဘာပင္၊ တျခားတိုလီမုတ္စေတြႏွင့္ မိုးတြင္းဆိုရင္ေတာ့ ေခါက္ထီးတစ္ေခ်ာင္း ျဖစ္သည္။ အိတ္ထဲ ထည့္လို႔ အဆင္ေျပေအာင္ ေရြး၀ယ္ထားေသာ ခပ္ေသးေသးက်စ္က်စ္ ေခါက္ထီးေလးသည္ အဲဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ရန္သူျဖစ္ခဲ့ၿပီး အိတ္ႀကီးကေတာ့ ကယ္တင္ရွင္ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ စစီးေသာ မွတ္တိုင္က ဂိတ္ဆံုးျဖစ္ေပမဲ့ ထံုးစံအတိုင္း ပတ္စီးလာသမားေတြေၾကာင့္ အလယ္တန္း မတ္တပ္တစ္ေနရာ ရတာကိုပင္ ကံထူးရွင္တစ္ေယာက္လို အားရ၀မ္းသာ ကားေပၚတက္ရပါသည္။ ႏွစ္မွတ္တိုင္ သံုးမွတ္တိုင္ေလာက္ ဆိုတာႏွင့္ပင္ ေနာက္က ထပ္ထပ္တက္လာေသာ ခရီးသည္ေတြနဲ႔ေရာ... စပါယ္ရာနဲ႔ ဒရိုင္ဘာတို႔ အတိုက္အေဖာက္ညီညီ “ဆရာေရ ငါးမူးဖိုးေလာက္... တမတ္ဖိုးေလာက္”ဆိုၿပီး သိပ္ထည့္တာေရာနဲ႔ ကားထဲမွာ လူေတြက ငါးခ်ဥ္သိပ္သလို ၾကပ္ညပ္ေနၿပီ။  လူေတြက အတက္အဆင္းေတြမွာ အတင္းတိုးၾကျပဳၾက ဆိုေတာ့ အလည္တန္းေတာင္ ႏွစ္တန္းျဖစ္ေနသည္။ ခရီးသည္ေတြလဲ တအင္းအင္း တအဲအဲေတြေရာ၊ အီးအားေတြေရာ အသံစံုထြက္ မသက္မသာၾကပါ။

ေနာက္က ဖိတိုးေနသည့္ အားကို ေတာင့္ခံေနတုန္း ေရွ့ကေနပီး ကၽြန္ေတာ့အရိႈက္ကို တံေတာင္တစ္ခု၀င္လာသည္။
ကၽြန္ေတာ္ အင့္ခနဲေတာင္ ျဖစ္သြား၏။
“ေတာက္.. ရုပ္ေလးက သနားကမားနဲ႔ အက်င့္ကတန္ေသးတယ္... လူယုတ္မာ..”
 ေရွ႕ကေန ေခါင္းတျခမ္းေစာင္းလာပီး မေက်မခ်မ္းႏွင့္ သူမေျပာသည္။ အသံက က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ႀကီး မဟုတ္ေပမဲ့ ခပ္တိုးတိုးလဲ မဟုတ္ပါ။ အနားကလူေတြရဲ႕ အာရံုက ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေပၚေရာက္သည္။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ။ သူတို႔ မ်က္လံုးေတြမွာရွိတဲ့ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းတဲ့ အရိပ္ေယာင္ေတြက ခုခ်ိန္ထိ မွတ္မွတ္ရရ ရွိတုန္း။

ကၽြန္ေတာ္ျပာသြားသည္။ အရိႈက္ကို တံေတာင္နဲ႔ ထိုးလို႔မဟုတ္ပါ။ နဂိုထဲက ျပန္ေနတဲ့ ေခၽြးက ေဇာေခၽြးနဲ႔ ေပါင္းသည္။ မ်က္ႏွာကို လက္ေမာင္းစႏွင့္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ပြတ္သုပ္လိုက္သည္။ ဘုရားေရ.. ဒီေခၽြးေတြနဲ႔ ငါ့မ်က္ႏွာက အဆီျပန္သလိုႀကီး ျဖစ္ေနရင္ေတာ့ ေသပီ....

”ဟ.. ကၽြန္ေတာ္ဘာလုပ္လို႔လဲဗ်...” ကၽြန္ေတာ္ျပာျပာသလဲ ေမးခြန္းထုတ္သည္။
”ကိုယ့္ဘာသာ မသိဘူးလား..” သူမကလဲ ခ်က္ျခင္းကို တုန္႔ျပန္၏။

ငါဘာမ်ား လုပ္မိလို႔ပါလိမ့္။ တခ်ိန္လံုး မဟုတ္ေပမဲ့ ေနာက္က လူျဖတ္တိုးသည့္ အခ်ိန္တိုင္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ပတ္က သူမေက်ာကို ထိမိမွာ ေသခ်ာပါသည္။ ဒါေလာက္ကေတာ့ ျပႆနာ မဟုတ္ႏိုင္။ တစ္ဖက္ကတန္းကို၊ တဖက္က အမိုးကို လက္အံေသမတတ္ စြဲကိုင္ထားရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြကလဲ အျပစ္ကင္းၾကပါသည္။ ၿပီးေတာ့ သူမနဲ႔ကၽြန္ေတာ့ၾကားမွာ အိတ္ႀကီးကလဲ ျခားေနေသးတာပဲ။ အိတ္ကို စဥ္းစားမိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ေပါင္ကို ေထာက္ေနေသာ ထီးကို သတိရသြားသည္။

ကၽြန္ေတာ္ ပူထူစဥ္းစားေနတုန္း ေဘးကလူေတြ အသံပြစိပြစိေတြ ထြက္လာေနၾကၿပီ။
ေနရာခ်င္းလဲလိုက္ညီမတို႔... ဒီလိုေကာင္ေတြတို႔.. ဘာညာကြိကြေတြ..

“ဟာ.. ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ မလုပ္ပါဘူးဗ်ာ.. ဒီမွာ အိတ္ႀကီး တစ္ခုလံုး ျခားေနတာပဲ... အဲဒါက ထီးပါ... ထီး.. ထီး..”
ကၽြန္ေတာ္ အသံကို ခပ္က်ယ္က်ယ္နဲ႔ ပီသေနေအာင္ ပါးစပ္ကို ေသခ်ာဟ သြားကိုစိၿပီး ေျပာသည္။
ကၽြတ္.. ဘာသာစကားထြင္သမားေတြကလဲ ဘာလို႔မ်ား ထီးလို႔နာမည္ေပးလဲ မသိပါဘူး... ဘတ္စ္ကားေတြ ေပၚၿပီးခုလို လူေတြက်ပ္မွာ မသိခဲ့ၾကဘူးထင္တယ္...

“အို.. ထီးျဖစ္ျဖစ္ ဘာျဖစ္ျဖစ္ အဲဒါဖယ္လိုက္..”

သူမေျပာတဲ့ အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ထီးကို အျမန္ထုတ္ကိုင္လိုက္သည္။ တင္းမာသြားသည့္ ေဘး ပတ္၀န္းက်င္က ခုမွ ရီရီေမာေမာ ျဖစ္လာၾက၏။ ဒါေပမဲ့ သူမေရာ ကၽြန္ေတာ္ပါ အိုးတိုးအမ္းတမ္း။ ေနရာေရႊ႕ရေအာင္ကလဲ ၾကပ္ညပ္ေနသည့္ အေနအထားကမလြယ္လွ။ ခုေနဆင္းရင္လဲ အထင္အျမင္မွားတဲ့ ကိစၥဆိုတာ လူေတြသိသြားတာ မွန္ေပမဲ့ တခ်ဳိ႕တေလက မိေတာ့မွ ဒီေကာင္ဆင္းေျပးပီလို႔ ထင္ေလမလားဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ေတြးပီး စိုးရိမ္ေနျပန္သည္။ ဒါေပမဲ့ ဆက္လိုက္ရမွာလဲ ဘယ္လိုမွ မလိုက္ခ်င္ေတာ့။ အဲဒီေတာ့ အရင္ဆံုး ကားေနာက္ပိုင္းကိုထြက္သည္။ တစ္မွတ္တိုင္ေလာက္ ဆက္စီးၿပီးတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ကားေပၚကဆင္းသည္။

စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။ ကံႀကီးေပလို႔သာ သိကၡာက် အရွက္ကြဲမဲ့ အျဖစ္က လြတ္ခဲ့ရတာ မဟုတ္ဘူးလား။ ၿပီးေတာ့ တကယ္ျဖစ္ေလ့ရွိတဲ့ ဒီလို ျပစ္မႈေတြဆိုတာက ေယာက္်ားေတြဟာ က်ဴးလြန္သူျဖစ္တာေၾကာင့္ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ အဲလိုလူေတြအေပၚ ျမင္တဲ့ ပံုရိပ္က ေတာ္ေတာ္ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး နိမ့္နိမ့္က်က်.. အရွက္ကြဲေၾကးဆိုရင္ေတာင္ အမ်ဳိးသမီးေတြက သနားဂရုဏာသက္စရာေကာင္းတဲ့ အရွက္မ်ဳိးျဖစ္ၿပီး အမ်ဳိးသားေတြကေတာ့ ေအာက္တန္းက်က် အရွက္ကြဲတာမ်ဳိး ျဖစ္သည္။

ဒါေၾကာင့္လဲ ရန္ကုန္မွာ ဘတ္စ္ကားေတြ မ်ားၿပီး အရင္ကလို မက်ပ္ေတာ့ဘူးတို႔.. အမ်ဳိးသမီး သီးသန္႔ကားေတြ ေပၚလာၿပီတို႔ စတဲ့သတင္းေတြကို သတင္းေကာင္းေတြလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ယူဆသည္။  ခရီးသည္ေတြလဲ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိ စီးရသည္။ မသမာတဲ့ လူေတြလဲ အခြင့္အေရးယူၿပီး ႏွမခ်င္းမစာမနာ ျပဳမူဖို႔ အခြင့္အေရး နဲသြားသည္။  မေတာ္တဆ အထင္လြဲမွားမႈေတြကေန အမ်ဳိးသားေတြ အရွက္တကြဲ ျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥေတြကိုလဲ ကာကြယ္ရာ ေရာက္သည္။

ဒီေတာ့လဲ ဘာပဲေျပာေျပာ သက္ေတာင့္သက္သာရွိၿပီး အဆင္ေျပေျပ စီးႏိုင္တဲ့ ဘတ္စ္ကားေတြ အေနအထားကိုေရာက္ဖို႔ အေျပာင္းအလဲရဲ႕ ၾကားကာလေလာက္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့၊ အမ်ဳိးသမီး သီးသန္႔ဘတ္စ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ႀကိဳဆိုပါတယ္....

သုတ (ျမန္မာ)
၃-၁၀-၂၀၁၂

Friday, August 24, 2012

ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုလဲ ေပါင္းၾကည့္ပါ....

အိတ္ကို ဘုန္းခနဲ ပစ္ခ်... အ၀တ္အစားလဲၿပီးတာနဲ႔ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ကၽြန္ေတာ္၀င္ခဲ့သည္။
အင္း.. ဘာခ်က္ရရင္ ေကာင္းမလဲ...
ထမင္းအိုးထဲ ဆန္ထည့္ေနရင္း ခ်က္ဖို႔ဟင္းလ်ာအတြက္ အစီအမံခ်ရသည္။
တနဂၤေႏြထဲက တစ္ပတ္စာ ခ်က္ထားတဲ့ ၾကက္သားဟင္းကေတာ့ ေႏႊးရံု အသင့္မို႔ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာေလး ျဖစ္သြားေအာင္ အရြက္တစ္ခုခုေတာ့ ေၾကာ္လိုက္မည္...

ဟ... ဆန္ကုန္ေတာ့မွာပဲ...
စိတ္က လကုန္ဖို႔ လက္က်န္ရက္နဲ႔ အသံုးစရိတ္က်န္ေငြကို တြက္သည္။
ဒီအပတ္စေနတနဂၤေႏြေတာ့ အျပင္ေလ်ာက္သြားဖို႔ သိပ္မလြယ္ေတာ့... တစ္ရက္ေလာက္ပဲ ထြက္ႏိုင္ေတာ့မည္ထင္သည္။ ေတြးစရာ တြက္စရာေတြ တြက္ေနတုန္း လက္ကလဲ အသားက်စြာ ၾကက္သြန္ႏႊာ.. အရြက္ေခၽြ ေတာက္ေလ်ာက္လုပ္သြားသည္။ အရြက္ေၾကာ္နံ႔သည္ သင္းပ်ံ႕စြာထြက္လာ၏။ အနံ႔နဲ႔ အညီ အရသာလဲ ေကာင္းမယ္ဆိုတာ ျမည္းစမ္းစရာ မလိုေအာင္ အသားက် ကၽြမ္းက်င္ၿပီးသားပါ။

ခ်က္ျပဳတ္ေၾကာ္ေလွာ္ၿပီးသြားေတာ့ ညစ္ပြမက်န္ခဲ့ေအာင္ တိုက္ခၽြတ္ေဆးေၾကာရေသးသည္။ အားလံုးၿပီးေတာ့ အခန္းထဲျပန္၀င္.. ေရမခ်ဳိးခင္ေလး မနက္၀တ္ဖို႔ မီးပူတိုက္လိုက္သည္။ မနက္ဆို ေရခ်ဳိး၊ အ၀တ္လဲ လုပ္ရံုေလး အတြက္ေတာင္ အခ်ိန္က သိပ္မေလာက္ခ်င္ေတာ့ ညထဲက ၿပီးေအာင္ လုပ္ထားရသည္။ မီးပူတိုက္ရတာက အပ်င္းဆံုး အလုပ္ဆိုေတာ့ ပိတ္ရက္ေတြမွာ အမ်ားႀကီး တခါထဲ တိုက္ထားလိုက္ဖို႔ လုံုုး၀ စိတ္မပါတာေၾကာင့္ ခုလို တစ္ေန႔ခ်င္းပဲ ေခၽြတိုက္ရသည္။

ေရခ်ဳိး ထမင္းစား အားလံုးၿပီးသြားလို႔ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ ေအးေအးလူလူထိုင္ခ်ိန္က ကိုးနာရီထက္ ဘယ္ေတာ့မွမေစာတတ္ပါ...

............................................................

တကယ္ေတာ့ ခုလို ေတာက္ေလ်ာက္ အစီအစဥ္တက် လုပ္ႏိုင္ဖို႔.. ဘ႑ာေရးကအစ ေသခ်ာခန္႔ခြဲဖို႔အတြက္ အမ်ားႀကီး ဒုကၡခံခဲ့ရပါသည္။ ေရာက္ခါစက အျပင္မွာႀကီးပဲ ေတာက္ေလ်ာက္စားဖို႔ ေငြအားလဲ မႏိုင္... ေငြအားႏိုင္ရင္ေတာင္ အရသာေတြက လွ်ာမေတြ႕... ကိုယ့္ဘာသာ ခ်က္ျပန္ေတာ့လဲ.. ငန္တာေတြ.. တူးသြားတာေတြ.. မက်က္ေသးတာေတြ... ေပါ့ရႊတ္ေနတာေတြနဲ႔ သြန္ပစ္ၿပီး ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ေသာက္လိုက္ရတဲ့ အႀကိမ္ေပါင္းက မနဲမေနာ..

အိမ္မွာ အုပ္ေဆာင္းဖြင့္ပီး အေမကလဲ ဒါပဲလားလို႔ လုပ္ခဲ့သူက တခါတေလ ဖြင့္စရာအုပ္ေဆာင္းေတာင္ မရွိပဲ ဗိုက္ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ ခ်က္.. ခ်က္ၿပီးသြားေတာ့လဲ စားမရေအာင္ အရသာဆိုးေနတတ္လို႔ ေဒါသအလိပ္လိုက္ ထြက္ပီး အိုးေတြ ပန္းကန္ေတြ ပစ္ေပါက္လုမတတ္ ျဖစ္ခဲ့ရတာကလဲ ခဏခဏ... ခ်က္ျပဳတ္ပီး မသန္႔ရွင္းမိပဲ ေမ့ထားခဲ့လို႔ အိမ္ရွင္ေတြ ပြစိပြစိ လုပ္ခံရတာလဲ အႀကိမ္ႀကိမ္...

ဘ႑ာေရးမွာလဲ အ၀င္နဲ႔ အထြက္ကို မစိစစ္တတ္ပဲ ပိုသံုးမိတာေတြ.. စိတ္အလိုလိုက္ ဟိုဆိုင္ေလးထိုင္ေသာက္ ဒီဆိုင္ေလး ထိုင္ေသာက္ လုပ္မိတာေတြေၾကာင့္ လကုန္ခါနီး ျပဴးျပဲ ေခ်းငွားရတာေတြကလဲ မၾကာခဏ..

အလုပ္ခြင္ကိစၥေတြကအစ အိမ္မႈကိစၥအလည္ ေငြေရးေၾကးေရးအဆံုး အားလံုး ကိုယ့္ဘာသာ စီမံခံခြဲရခ်ိန္ အစပိုင္းသည္ ေဒါင္ခ်ာစိုင္းေလာက္ေအာင္ အသားမက် လံုးပန္းပန္းခဲ့ရပါသည္။

ခုေတာ့လဲ အားလံုးအား အစီအစဥ္က်က် ေသေသသပ္သပ္ႏွင့္...

...................................

Photo from Dreamstime.com
ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမိပါသည္။

တျခားႏိုင္ငံေတြမွာ ဘယ္လိုရွိမလဲေတာ့ မသိပါ.. စင္ကာပူမွာ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ အလုပ္လုပ္ပီးေသာ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကေတာ့..
  • အခ်က္အျပဳတ္ ကၽြမ္းက်င္ပါသည္
  • မီးဖိုေခ်ာင္၊ အိပ္ခန္း၊ ေရခ်ဳိးခန္းအိမ္သာပါမက်န္ သန္႔ရွင္းေတာက္ေျပာင္ေနေအာင္ အိမ္မႈကိစၥႏိုင္နင္းသူလဲ ျဖစ္သည္
  • သင့္တင့္ေသာ ၀င္ေငြလဲ ရွာႏိုင္၏
  • အသံုးႏွင့္ အျဖဳန္းကို စိစစ္ၿပီး၊ အ၀င္အထြက္ မွ်မွ်တတ စီမံခန္႔ခြဲႏိုင္တဲ့သူလဲ ျဖစ္သည္။
  • အခန္းေဖာ္ေတြ၊ အိမ္ရွင္ေတြႏွင့္ အျမဲဆက္ဆံေပါင္းသင္းရေသာေၾကာင့္ သူတပါးႏွင့္ အေပးအယူ အေလ်ာ့အတင္း မွ်မွ် လိုက္ေလ်ာညီေထြ ဆက္ဆံႏိုင္သူလဲ ျဖစ္သည္။
  • အလုပ္ရွင္ အလုပ္သမားေတြနဲ႔ ဆက္ဆံရတာေတြေၾကာင့္လဲ သည္းခံႏိုင္စြမ္း ျမင့္၏.
  • ဘီယာေသာက္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို႔ရာႏႈန္း မ်ားေသာ္လည္း ေစ်းႀကီးေသာေၾကာင့္ အျမဲမေသာက္ႏိုင္ပဲ အရက္သမား အဆင့္ကို ေရာက္သြားမလားလို႔ စိတ္ပူစရာ မလိုသူ ျဖစ္သည္။
  • ဖ်ားနာရင္ေတာင္ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ဆန္ျပဳတ္ျပဳတ္ရသူ ဆိုေတာ့လဲ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးစိတ္ အျပည့္ရွိတဲ့ သူလဲ ျဖစ္သည္။
တကယ့္ကို ေဒါင္ေဒါင္မည္ အမ်ဳိးသားမ်ားျဖစ္ၾကသည္ မဟုတ္ဘူးလား။ ဒါေတာင္ တျခား ကၽြန္ေတာ္က်န္ခဲ့တဲ့ အခ်က္ေလးေတြလဲ ရွိႏိုင္ေသး၏။

ဒါေၾကာင့္လဲ ပ်ဳိေမတို႔အေနျဖင္႔ စင္ကာပူတြင္ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီအလုပ္လုပ္ပါသည္ ဆိုေသာ အမ်ဳိးေကာင္းသားေတြနဲ႔မ်ား ေရစက္ဆံုမိၿပီ ဆိုရင္ျဖင့္ စိတ္ကူးမလဲြ.. မေထြျပား ေ၀၀ါးမေနပဲ မေႏွာင့္မေႏွး ေရြးခ်ယ္သင့္ပါတယ္ဟုသာ ေစတနာ ဗလပြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အၾကံျပဳခ်င္ပါေတာ့သည္။

.........................

ေၾသာ္... ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ဗ်ာ.. ကၽြန္ေတာ္လူပ်ဳိပါ... ဒီေဆာင္းပါးရဲ႕ Label ကိုလဲ ေၾကာ္ျငာေဆာင္းပါးလို႔ တပ္ပါတယ္ဗ်ား.. ဟားဟား.. :P

သုတ

Saturday, August 18, 2012

အႏိုင္မဟုတ္ေသာ

ခ်စ္သူ မ်က္ႏွာေပၚက ဖ်တ္ခနဲေျပးသြားေသာ နာက်င္ရိပ္ကို ကၽြန္ေတာ္မလြတ္တမ္း အမိအရ ဖမ္းမိလိုက္သည္။ သူမမ်က္၀န္းေတြ စိုလက္လာၾက၏။ ဒါေပမဲ့ ဒီေလာက္ပါပဲ။ ေဟာင္းႏြမ္းေနေသာ ေနာက္မွီခံုတန္းေလးကို မွီထိုင္လိုက္ၿပီး ေရွ႕က လူသြားလမ္းမကို သူမ ရီေ၀စြာ ေငးၾကည့္ေနသည္။ ၿပီးေတာ့ ပါးလွပ္လွပ္ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြႏွင့္ အျပံဳးတစ္ခုကို ခက္ခက္ခဲခဲ ဖန္တီးယူ၏။

ဒါပဲလား... ဒီေလာက္ပဲလားကြာ...
ေပါက္ကြဲလိုက္ရမွာ မဟုတ္ဘူးလား.. သူ႔အေပၚ အခ်စ္ဆိုတာ ျမဴမႈံေလာက္ပဲ ရွိမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ေပါက္ကြဲရမွာ မဟုတ္ဘူးလား..
ထားပါေတာ့... ဘာအခ်စ္ဆိုတာကိုမွ ထည့္မတြက္ရင္ေတာင္ မိန္းမတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေဒါသထြက္သင့္တယ္ မဟုတ္ဘူးလား ခ်စ္သူရာ...

တကယ္က ကၽြန္ေတာ့ ဘာသာေတာင္ ဒီစကားကို ေျပာဖို႔ ပင္ပန္းတႀကီး အားယူခဲ့ရပါသည္။

“မင္းကိုလဲ အားနာတယ္.. ဟိုတစ္ေယာက္ကိုလဲ မခြဲႏိုင္ဘူးဆိုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္လံုး ယူလိုက္ရင္ ေကာင္းမလားေတာင္ စဥ္းစားေနမိတယ္..” ဆိုတဲ့ စကားက ေယာက်္ားေကာင္းတစ္ေယာက္ ေျပာရမဲ့ စကားမ်ဳိးလဲ မဟုတ္သလို၊ သမီးရည္းစားႏွစ္ေယာက္ ေျပာရမဲ့ စကားမ်ဳိးလဲ မဟုတ္ပါ။ ဒါကိုေျပာၿပီး ရွက္ရြံ႕အားနာကာ မေနတတ္ မထိုင္တတ္ ခံစားရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ပံုစံ ကေတာင္ သူမထက္ အမ်ားႀကီးပိုလို႔ မူပ်က္ေနေသးသည္။

“ႏွစ္ေယာက္လံုးေတာ့ ယူလို႔မရဘူးေပါ့ဟာ.. ဒါေပမဲ့ တကယ္ပဲ သူ႔ကို မခြဲႏိုင္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ သူ႔ကို ယူလိုက္ပါ.. င့ါကို ထည့္မတြက္ပါနဲ႔...”

ကၽြန္ေတာ့္ မခံရပ္ႏိုင္မႈက “ေတာက္”ေခါက္သံ တစ္ခုအျဖစ္ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ထြက္လာေတာ့ သူမက နားမလည္ႏိုင္သလို ၾကည့္သည္။ ကိုယ့္ရည္းစားနဲ႔ ခြဲခြာရမဲ့ ကိစၥတစ္ခုကို ခပ္ေအးေအး ေျပာေနႏိုင္တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ေရွ႕မွာ ပူေလာင္ေနမိတဲ့ ကိုယ့္ဘာသာ ကၽြန္ေတာ္ မုန္းမိသည္။ သူမကိုလဲ စိတ္ပ်က္သည္။



ဒါေပမဲ့ေလ...

သူမသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စြန္႔လႊတ္ေ၀းကြာလိုက္ဖို႔ ဆိုတာကို အိမ္မက္ေတာင္ မမက္၀ံ့ေလာက္ေအာင္ အရမ္းခ်စ္ရသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ ဒါေၾကာင့္လဲ သူမဘက္က အမွားမရွိေအာင္ေနၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ထြက္သြားမဲ့ အခ်ိန္ကို မတုန္မလႈပ္ ေစာင့္ေနတယ္ဆိုတာကို သိသိႀကီးနဲ႔ ေပကပ္ဆက္ေလွ်ာက္လို႔ ေနေနမိတာပါပဲ ခ်စ္သူရယ္။

...........................

သမီးရည္းစားရယ္လို႔ ျဖစ္လာၿပီးကတဲက ဆိုးသည္ေကာင္းသည္ ဘာမွမေျပာေသာ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူကို နားလည္ေပးႏိုင္သူေလးလို႔ ေက်နပ္ခဲ့မိဘူးပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာသမွ် ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး ခ်စ္စရာ အျပံဳးေလးနဲ႔ နားေထာင္ေပးတတ္သည္။

ဒီအျပံဳးေလးေတြက ကၽြန္ေတာ့္ မိန္းခေလး သူငယ္ခ်င္းေတြ အေၾကာင္းေျပာျပလို႔လဲ ေလ်ာ့ပါးမသြားတတ္။ တျခားမိန္းခေလးေတြနဲ႔ တြဲေလ်ာက္လာမိတုန္း လမ္းမွာေတြ႔ရင္ ေရွာင္ေပးသြားရံုမက ေနာက္လဲ ဘာေမးခြန္း တစ္ခုမွ ထြက္မလာတတ္။

ဒါေတြထပ္လာေတာ့ ေပါ့တန္လြန္းလွသည္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ခံစားလာရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ သူမအေပၚ ထားေသာ ကိုယ့္ခ်စ္သူ တျခားသူႏွင့္ ၿငိစြန္းသြားမွာကို ပူပန္စိုးရိမ္ေသာ ခံစားမႈႏွင့္ ထပ္တူခ်ၾကည့္လွ်င္ ခ်စ္သူ၏ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚထားေသာ ခံစားခ်က္က ေအးစက္စက္ ႏိုင္လြန္းလွသည္။ နားလည္မႈသည္ ႏွလံုးသားခံစားခ်က္ကို အဲေလာက္ထိ ဖံုးလႊမ္းႏိုင္စြမ္း ရွိလိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မယံုၾကည္ပါ။

ၾကာေတာ့ အခ်စ္မရွိေသာ သူမရဲ႕ ေအးစက္စက္ လစ္လ်ဴရႈမႈေတြကို ခံစားရင္း ကၽြန္ေတာ္ ေဒါသတႀကီး ျဖစ္လာရသည္။ ဆံုးရႈံးရေတာ့မွာလားဆိုတာကို ေၾကာက္လန္႔မႈကေန အျမစ္တြယ္ၿပီး ေပၚလာသည့္ ေဒါသမ်ဳိး ျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ့္ကို ယံုၾကည္လို႔မ်ား မပူမပန္ ေနတာမ်ားလားဆိုသည့္ အေတြးေတြႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ မရိုးမသားလႈပ္ရွားျပခဲ့ ဘူးသည္။ ဘာတစ္ခြန္းမွ မေမးတာေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ တျခားတစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိေနၿပီလို႔ ကိုယ္တိုင္ ၾကံဖန္ေျပာခဲ့တာေတာင္၊ ခုလို ရင့္သီးေသာ စကားေတြ ဖန္တီး ေျပာလာတာေတာင္ မတုန္လႈပ္ေသာ ခ်စ္သူကို ဆက္ဖက္တြယ္ထားလို႔ ရပါဦးမလားဆိုေသာ ပူပန္ သံသယေတြျဖင့္ ထြက္ေပါက္မဲ့စြာ ကၽြန္ေတာ္ မြန္းၾကပ္ေနခဲ့၏။

............

“ဘုရားသြားဖို႔ ဟိုတစ္ေယာက္က ခုပဲေခၚတယ္.. မင္းနဲ႔ ခ်ိန္းပီးသား ျဖစ္ေပမဲ့ သြားမွရမယ္.. ဘယ္လိုလဲ.. ေနခဲ့မလား လုိက္ခဲ့မလား”

“မလိုက္ေတာ့ မလိုက္ခ်င္ဘူး.. ဟိုတစ္ေယာက္က စိတ္ဆိုးေနဦးမယ္.. ဒါေပမဲ့ နင္ လိုက္ေစခ်င္ရင္ လိုက္မယ္ေလ...”

ၾကည့္.. အျမဲတမ္း သူမ အျပစ္လြတ္ေအာင္ ေျပာတတ္သည္။ ၿပီးေတာ့ လံုး၀မတုန္လႈပ္။

မင္းရည္းစားက တျခားတစ္ေယာက္ ရွိေနၿပီဆိုတဲ့ အေပၚမွာေတာင္ ဘယ္လိုမွ မေနရေလာက္ေအာင္ မင္းႏွလံုးသားေတြ ငါ့အေပၚ စိမ္းကားသတဲ့လား ခ်စ္သူရယ္... ရူးရေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ႕ကြာ...


“မင္းကြာ...” ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မခ်င့္မရဲ အံႀကိတ္သံကို သူမ နားမလည္သလို ၾကည့္သည္။ ရီေ၀ေ၀ အဲဒီမ်က္လံုးေတြသည္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲက အပူကို ဘယ္ေတာ့မွ ျမင္မွာမဟုတ္သည့္ မ်က္လံုးေတြ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

..................



“လက္တြဲရတာ အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ပါတယ္ကြာ.. သူ႔ကိုဖိနပ္ေတြ ေပးကိုင္ထားလိုက္ပါလား...”

ခ်စ္သူသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို မင္တပ္အံ့ၾသစြာ ၾကည့္သည္။

ဒါကိုေတာ့ မင္းတုန္႔ျပန္ရမယ္ ခ်စ္သူ... မင္းတစ္ခုခု ေျပာကို ေျပာရမယ္...
ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲကေန ႀကိတ္ၿပီးေရရြတ္လိုက္သည္။
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ရိုင္းပ်ေစာ္ကားမႈဟာ သူမကို လႈပ္ႏႈိးသလို ျဖစ္သြားႏိုင္ပါသည္။
ဒါဟာ ခ်စ္သူရည္းစားၾကား သူမရဲ႕ အခ်စ္မရွိ ေပါ့တန္မႈေတြအေပၚ ေဒါသသင့္ေနတဲ့ စမ္းသပ္မႈေတြထက္ အမ်ားႀကီး လြန္က်ဴးသြားၿပီ မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ကိုယ့္စကားကိုယ္ အံ့အားသင့္မိသည္။ ဒါလူအခ်င္းခ်င္း ေစာ္ကားမႈလို႔ေတာင္ သတ္မွတ္လို႔ ရႏိုင္ေလာက္သည္။

မင္းကိုယ့္ကို နာက်ည္းေဒါသ ထြက္သြားမွာလား ခ်စ္သူ... ဒါဟာ ငါ သိပ္ေၾကာက္ေနတဲ့ အဆံုးသတ္ေန႔ ျဖစ္လာေတာ့မွာလား...

“ရတယ္ေလ.. ေပးထားပါ..” အၾကာႀကီး တြန္႔ဆုတ္ၿငိမ္သက္ေနရာကေန သူမတိတ္ဆိတ္စြာ ေျပာလာသည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူမအသံေတြက တုန္ခါလွ်က္။

“အို.. ဘာလို႔ေပးရမွာလဲ.. ရပါတယ္...”
သူငယ္ခ်င္းသည္ ေျပာရင္း ကၽြန္ေတာ့လက္ကို ေဆာင့္ဆြဲက ခပ္လွမ္းလွမ္းကို သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္သည္။

“နင္ဒါေတာ့ သိပ္လြန္တယ္.. ဘယ္အေၾကာင္းျပခ်က္ကမွ သူ႔ကိုအဲေလာက္ ေစာ္ကားပိုင္ခြင့္ မရွိဘူး... အားမနာတမ္း ေျပာရရင္ေတာ့ နင့္ ဒီအေျပာအဆိုမ်ဳိးက ရြံစရာေကာင္းတာ အမွန္ပဲ”...

ေဒါသတႀကီးျဖစ္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်က္ႏွာကို ၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ ႏႈတ္ဆြံ႕ေနမိသည္။

တကယ္က ဒီေဒါသေတြဟာ မင္းဆီမွာ ရွိရမွာ မဟုတ္ဘူးလား ခ်စ္သူ... ငါမွားရင္ မွားတယ္၊ မွန္ရင္မွန္တယ္ဆိုတဲ့ အေရးတယူရွိမႈမ်ဳိး မင္းဆီက ၾကားရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ...

“ဒါေပမဲ့ နင္ျမင္တယ္ မဟုတ္လား.. သူ႔ပံုစံကို...”

ကၽြန္ေတာ္ ခပ္တိုးတိုးေျပာသည္။

“မႀကိဳက္ရင္ နင္ျဖတ္လိုက္ေလ.. နင့္ကို မခ်စ္ဘူးထင္ရင္.. သူ႔အျပစ္မျဖစ္ပဲ နင့္ဘာသာ ထြက္သြားတာကို ေစာင့္ေနတယ္လို႔ နင္ယံုရင္ ဆႏၵျဖည့္ေပးလိုက္ေတာ့ေပါ့.. ဒီလို လုပ္ေနတာထက္စာရင္ ႏွစ္ေယာက္လံုးကို အမ်ားႀကီး ...”

“ငါမလုပ္ႏိုင္ဘူး...” ကၽြန္ေတာ္ၾကားျဖတ္ၿပီး ေအာ္လိုက္မိသည္။

သူငယ္ခ်င္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ပ်က္သလို ၾကည့္သည္။
“ငါလဲ ဆက္မကူညီႏိုင္ေတာ့ဘူး အရူးေရ... ေဆာရီးပဲ” ေျပာရင္း သူငယ္ခ်င္းမ လွည့္ထြက္သြားသည္။

ကၽြန္ေတာ္မတားမိပါ။ ေဒါသထြက္ခ်င္ ထြက္ေနႏိုင္သည့္ (သိပ္ေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္ရဲပါ) ခ်စ္သူကို ေျဖသိမ့္ေပးခ်င္စိတ္က ခုခ်ိန္မွာ အားအေကာင္းဆံုးပါပဲ။

...............

ခ်စ္သူသည္ ေခါင္းငံု႔ၿပီး မတ္တပ္ရပ္ေနပါသည္။ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းစြာ က်ေနေသာ ဆံႏြယ္တို႔က ေလနဲ႔အတူ သူမမ်က္ႏွာကို တ၀က္တပ်က္ ဖံုးကြယ္ေနၾကသည္။

“ေဆာရီးပဲ.. ငါလြန္သြားတယ္...” ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲကလာေသာ ေတာင္းပန္စကားကို ဆိုသည္။ သူမ၀မ္းနဲေနပံု ရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္အဲေလာက္ထိေတာ့ မေျပာသင့္ဘူး မဟုတ္လား။

“ရပါတယ္.. သူစိတ္ဆိုးသြားၿပီ.. နင္ လိုက္မေခ်ာ့ဘူးလား...”

ဒီတစ္ခါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စိတ္အပ်က္ဆံုး စကားေတြအေပၚ စိတ္ပ်က္ဖို႔ အေတြးမရွိပါ... သူမငိုေနပါလား...
ခ်စ္သူရဲ႕ ပါးႏွစ္ဖက္ကို အုပ္ကိုင္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းေမာ့ေစသည္။ သူမပါးျပင္မွ မ်က္ရည္တို႔သည္ ကၽြန္ေတာ့္လက္ဖ၀ါးကို ကူး၏။ စိုလက္ေနေသာ မ်က္၀န္းအစံုကေတာ့ ထံုးစံမပ်က္ ရီေ၀ေ၀သာ။ နာက်င္မႈေၾကာင့္ ထင္သည္။ သူမႏႈတ္ခမ္းေလးေတြ ခပ္မဲ့မဲ့ ေကြးညြန္႔ေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို သိမ္းဖက္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့ရင္ခြင္ထဲ ျမဳပ္၀င္သြားေအာင္။ တစ္သက္လံုးဘယ္မွ ထြက္မသြားႏိုင္ေအာင္။

သူမသည္ ေဒါသတႀကီး မ်က္ရည္က်ခဲ့တာလား..
၀မ္းနဲၿပီး မ်က္ရည္က်တာလား..
ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ မ်က္ရည္က်တာလား..
မုန္းတီးနာက်ည္းၿပီး က်တဲ့ မ်က္ရည္လား..
ကၽြန္ေတာ္အေျဖမရွာခ်င္ပါ။ မသိခ်င္ပါ။ မသိရဲပါ။

ခ်စ္သူရယ္... ငါမင္းကို အရမ္းနာက်င္ေစမိၿပီလား.. မင္းဟာတကယ္ပဲ ငါ့ဆီက ထြက္သြားခ်င္ေန ၿပီလား..

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ငါ့ရဲ႕အျပစ္ေတြနဲ႔ စြန္႔ခြာသြားရတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကိုပဲ မင္းစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ လိုက္ေလ်ာေပး လိုက္ရေတာ့မွာလားကြာ..

ႏွလံုးသားသည္ အေတြးသက္သက္ကိုပင္လွ်င္ မခံရပ္ႏိုင္ေအာင္ နာက်င္ပါ၏။

...............................


 

.....................................

သုတ (၁၈၊၀၈၊၂၀၁၂)
ခံစားေရးဖြဲ႕ပါသည္။

Monday, July 2, 2012

တစ္ေန႔မွာ..

သူစင္ကာပူ စထြက္လာတုန္းက သမီးက ငါးႏွစ္ျပည့္လုလု၊ သားကေတာ့ ရွစ္လသာသာေလာက္ေလးပဲ ရွိဦးမည္။ အခြင့္အေရးေလး ၾကံဳတုန္း၊ သြားဖို႔စားရိတ္ေလး အမ်ဳိးထဲေဆြထဲက ထုတ္ေပးမဲ့သူလဲ ရွိတုန္း စြန္႔စြန္႔စားစား ထြက္ခဲ့ရေပမဲ့ သူ႔အပိုင္ မိသားစုေလးကို ခြဲဖို႔ေတာ့ ေတာ္ေတာ္အားယူခဲ့ရပါသည္။

သမီးက ေနာက္ႏွစ္ေက်ာင္းစတက္ရေတာ့မည္။ အျဖဴအစိမ္း၀တ္ သမီးေလးကို စိတ္ကူးနဲ႔ျမင္ေယာင္ပီး အဲဒီအခ်ိန္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ့တာက သမီးပိစိေလးကို သူစေထြးေပြ႕ ကထဲက ရွိခဲ့တဲ့ အိမ္မက္ျဖစ္သည္။ ခုေတာ့ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္မွာ သူရွိႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါ။ ကိုယ္အပိုင္ရထားသည့္ အခြင့္အေရး တစ္ခုခုကို ဆံုးရႈံးရသလိုႀကီး သူခံစားေနခဲ့သည္။

မ်က္လံုး၀ိုင္း၀ိုင္း ေခါင္းေလးတေထာင္ေထာင္ႏွင့္ ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါး လုပ္တတ္ေနၿပီ ျဖစ္သည့္ သားသည္ ကေလးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ေရာ သူ႔ရင္ေသြး သားတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ပါ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးစရာ ေကာင္းလြန္းလွသည္။ ဘယ္ေလာက္ငိုငို ဖေအေကာက္ခ်ီရံုနဲ႔ သိသလိုလိုု ၿငိမ္သြားတတ္လို႔ မိန္းမကေတာင္ ဖေအ့သားလို႔ ၀န္တိုေစာင္းေျမာင္းရသည့္ သားသည္ သူ႔ကို လြမ္းဆြတ္ေနမည္လားဟု မစြန္႔ရက္စြာ သူေနာက္ဆံ တင္းေနခဲ့သည္။

ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို မခြဲရက္စြာ တၾကည့္ၾကည့္ေနရာက ေလယာဥ္ထဲ ၀င္ဖို႔ေခၚၿပီဆိုေတာ့ သားကုိ ျပန္အေပးမွာ မိန္းမသည္ သားကိုေရာ သူ႔ကိုပါ သိမ္းဖက္ၿပီး ၿငိမ္ေနခဲ့သည္။ အနာဂါတ္ေရးအတြက္ ပူပန္တိုင္ပင္ရတာေတြ၊ ကေလးေတြကို အာရံုစိုက္မိလြန္းေနတာကေန လြတ္ေသာ တဒဂၤအခိုက္အတန္႔ကို သူတို႔ရခဲ့သည္။ ခ်စ္ျမတ္လြန္းလို႔ ႏွစ္ကိုယ္စြန္႔စားလက္တြဲခဲ့သည္ သူ႔ဘ၀ လက္တြဲေဖာ္၊ ခ်စ္သူမဟုတ္ပါလား။ သဲသဲခိုက္ခိုက္ႀကီး မဟုတ္ပဲ မ်က္လံုးေထာင့္ေလးေတြ လက္ကိုင္ပ၀ါႏွင့္ အသာတို႔ကာ လက္ေတြကို ေျဖေလ်ာ့ေပးရင္း ”ဖုန္းဆက္လို႔ အဆင္ေျပမယ္ဆိုရင္ ေရာက္ေၾကာင္း ဖုန္းဆက္လိုက္ဦးေနာ္.. ကိုယ့္ဘာသာလဲ ဂရုစိုက္..” ဟု တိုးတိတ္တုန္ရီစြာ မွာသည္။ သူ ေယာက္်ားတန္မဲ့ မ်က္ရည္မက်ေအာင္ အံကို တင္းတင္းႀကိတ္ခဲ့ရသည္။

..............................

ေလးႏွစ္အတြင္းမွာ သူ ေလးေခါက္ျပန္ခဲ့သည္။

သူ႔ပိုက္ဆံ အိတ္ထဲမွာ အျဖဴအစိမ္းနဲ႔ ခ်စ္စရာ သမီးဓါတ္ပံုေလး သံုးပံု ရွိခဲ့ၿပီ။ ဆုယူေနေသာ ပံုတစ္ပံုေတာင္ ပါေသးသည္။ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ႏွင့္ ၾကံဳေသာ အေခါက္က သမီးကို စက္ဘီးေပၚတင္ၿပီး ေက်ာင္းလိုက္ပို႔ ခဲ့ရေသာ အရသာကို ခုထိ သူစျမံဳ႕ျပန္ ၾကည္ႏူးခံစားရတုန္း ျဖစ္သည္။

သားကေတာ့ စကားေတြ ေကာင္းေကာင္းေျပာတတ္ေနၿပီ။ ဖေအကိုလဲသိသည္။
သံုးႏွစ္နီးပါး ၾကာခဲ့ၿပီးတာေတာင္ သားသူ႔ကို ေဖေဖလို႔ စေခၚခဲ့သည့္ေန႔ကို သူခုထိမေမ့ေသးပါ။ “သားက ေဖေဖ ေခၚတတ္ေနၿပီ သိလား” မိန္းမေျပာတုန္းကေတာ့ သူ႔တုန္႔ျပန္ပံုက ပံုမွန္ေလာက္ပင္။ အြန္လိုင္းက web cam မွာ ၀ါးတားတား ခပ္ထစ္ထစ္ ျမင္ရေသာပံုရိပ္ထဲက သားသည္ ကြန္ပ်ဴတာ ေမာ္နီတာကို တျဖန္းျဖန္းရိုက္ေနပံုရသည္။
“သား.. ေဖေဖ့ကို ေတြ႕လား.. ေဖေဖလို႔ ေခၚလိုက္ပါဦး...” မိန္းမက သားလက္ေတြကို လိုက္ခ်ဳပ္ရင္း မိုက္ကို သားပါးစပ္မွာ ေတ့ေပးၿပီး ေျပာသည္။
”သားေရ.. ေဖေဖလို႔ေခၚပါဦး..” သူ ရီျမဴးျမဴးျဖင့္ နားၾကပ္မတပ္ထားေသာ သားကို ၾကားမလိုလို လွမ္းေျပာသည္။ သားက ေတာ္ရံုမေခၚပါ။ သူတို႔ေတာင္ တျခားအေၾကာင္းေတြ စကားစမိေနၿပီ။ မိန္းမေျပာေနေသာ စကားသံေတြ ေဘးက ”ေဖေဖ”ဆိုေသာ အသံေသးေသးေလး ၾကားလိုက္ရသည္။
“ဟယ္.. ေခၚပီ..” မိန္းမေျပာလက္စကို ရပ္ၿပီး သားပါးစပ္နား မိုက္ကပ္ေပးသည္။ သားက ထပ္ေျပာသည္။ က်ယ္ေလာင္စြာ။ မပီသေပမဲ့ သူ႔ရင္ထဲ ထိေရာက္စြာ။
ပထမ အသံေသးေသးေလး ၾကားထဲက သူၾကက္သီးေတြ ထသည္။ သားသည္ ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါးေျပာရာကေန သူ႔ကိုလွမ္းေခၚၿပီေလ။ ”ေဖေဖ”တဲ့။ သူ သေဘာက်စြာ တဟားဟားေအာ္ရီေတာ့ အဲဒီတုန္းက အခန္းေဖာ္ကေတာင္ အလန္႔တၾကား လွမ္းၾကည့္ခဲ့ပါေသးသည္။
.........

From Shutterstock
ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ သူျပန္တုန္းက ေဖေဖက ဘယ္ေတာ့မွ အၾကာႀကီးျပန္လာၿပီး သားတို႔နဲ႔ ေနမွာလဲလို႔ သားကေမးခဲ့သည္။ “ပိုက္ဆံေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတဲ့အခါက်ရင္ ျပန္လာမွာေပါ့.. ေနာ္ေဖေနာ္...” သမီးက ေျပာရင္းသူ႔ကို လွမ္းအတည္ျပဳသည္။ “ဟုတ္တယ္.. သားရ.. ေဖေဖက ခုသားတို႔အတြက္ အေ၀းႀကီးမွာ ပိုက္ဆံေတြ ရွာေနတာေလ.. ပိုက္ဆံေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတဲ့အခါၾကရင္ ျပန္လာၿပီး သားတို႔နဲ႔ ေနမွာေပါ့..” ေျပာၿပီးေတာ့ သူေရာ မိန္းမေရာ ၿငိမ္ေနမိသည္။ မိသားစုသည္ အခုလို ေ၀းလံစြာ အၾကာႀကီး ခြဲေနဖို႔ မေကာင္းပါ။ ဒါေပမဲ့ ဒီမွာ တစ္ခုခု ျပန္လာလုပ္ဖို႔ေရာ.. စိတ္ကူးရွိေပမဲ့ ဘာလုပ္ရမွန္းလဲ မသိ၊ လုပ္ႏိုင္ေလာက္တဲ့ ေငြအားလဲ မစုမိေသးပါ။

စင္ကာပူသည္ သူ႔အတြက္ေရာ၊ မိသားစုအတြက္ပါ မေၾကာင့္က်ရေသာ္လည္း စုမိေဆာင္းမိ အေနအထားေတာ့ မရွိ။ ဒီေတာ့လဲ အထိုင္ဖ်က္လိုက္ရမွာ ႏွေျမာဖို႔ေကာင္းသည့္ လက္ရွိ သက္ေသာင့္သက္သာ အဆင့္တစ္ခု ရွိမႈႏွင့္၊ အဲဒီ လက္ရွိ သက္ေသာင့္သက္သာကလြဲလို႔ အနာဂါတ္အတြက္ အာမခံခ်က္ မရွိသည့္ အေနအထားႏွစ္ခု ၾကားတြင္ သူပိတ္မိေနခဲ့သည္။ ႏွစ္ေတြၾကာခဲ့ၿပီ၊ မိသားစုႏွင့္ အေနေ၀းကာ ကိုယ္ပိုင္မိသားစုထဲ ဧည့္သည္လို ျပန္ျဖစ္ေနရသည့္ အေျခအေနႏွင့္ လဲယူခဲ့ရေသာ သူ႔အေနအထားသည္ ေက်နပ္စရာ မေကာင္းမွန္း သိပါသည္။ အဲဒါႏွင့္ ထိုက္တန္ေသာ ပမာဏတစ္ခုခု စုမိေဆာင္းမိ ထားတာလဲ ခုထိ မရွိေသး။ ဒါေပမဲ့ တဖက္ကလဲ မေတာင့္မတ အဆင့္အတန္းေလးတစ္ခု ဖန္တီးထားႏိုင္သည့္ လက္ရွိအေနအထားကို ဖ်က္ၿပီး တစ္ခုခု လုပ္ရမွာက်ေတာ့လဲ သူေသြးမရဲျပန္။

ခုတစ္ႀကိမ္ျပန္လာၿပီးထဲက ဖုန္းဆက္တိုင္း သားအျမဲေမးသည့္ စကားရွိသည္။
“ေဖေဖ.. ပိုက္ဆံေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပီလားဟင္..“တဲ့...

..........................................................
သူေျပာရင္း ဘီယာခြက္ကို ေကာက္ေမာ့ခ်လိုက္သည္။ မ်က္ႏွာသည္ ဘီယာအရွိန္ေၾကာင့္ေရာ ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ပါ နီျမန္းျမန္းႏွင့္။ ယမကာက ေျပာသူေရာ နားေထာင္ေနၾကသူေတြကိုပါ ခံစားမႈ အရွိန္တက္ေစသည္။ တကယ္ေတာ့ ဇါတ္လမ္းေနာက္ခံျခင္း မတူေပမဲ့ အားလံုးဟာ မိသားစုနဲ႔ေ၀းရာမွာ တကိုယ္တည္း လာေရာက္ရုန္းကန္ ေနၾကရသူေတြပါပဲ။ ေက်နပ္စရာ အေနအထားေလး တစ္ခုကို ဖက္တြယ္ရင္း အနာဂါတ္ေ၀၀ါးေနၾကသူေတြကလဲ အမ်ားစု မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ေငးၾကည့္ရင္း ေျပာစရာ စကားေတြ ေပ်ာက္ေနခဲ့သည္။ ဘီယာသံုးပုလင္း ထပ္လာခ်ေသာ စားပြဲထိုးကို ပိုက္ဆံလွမ္းရွင္းရင္း “ငါ့သားက အျမဲေမးတာကြ.. ေဖေဖ ပိုက္ဆံေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပီလား ဆိုပီးေတာ့..” ဟု သူထပ္ေျပာသည္။ တိတ္ဆိတ္ေနရာကေန ထြက္ေပါက္ရစြာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုး ၀ိုင္းရီၾကသည္။

တခါတေလေတာ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုဟာ ရီစရာမေကာင္းပါပဲနဲ႔.. ဘယ္သူမွလဲ မရီခ်င္ပါပဲနဲ႔.. လူေတြဟာ ရီတတ္ၾကပါလားဟလို႔.... ကၽြန္ေတာ္... ေတြးမိပါသည္။

သုတ (ျမန္မာ)
၂ ဇူလုိင္ ၂၀၁၂

Sunday, June 17, 2012

ျပည္ပေန မိသားစုမ်ားႏွင့္ ျမန္မာစာ၊ ျမန္မာစကား

ခုတေလာ ကမၻာ၏ ထိပ္ဆံုးဆိုသူေတြၾကားမွာ ၀င့္ၾကြားထည္၀ါစြာ လႈပ္ရွားေျပာဆို ေနေသာ ျမန္မာ အမ်ဳိးသမီး တစ္ဦး၏ ပံုရိပ္သည္ ျမန္မာတစ္ေယာက္ အေနႏွင့္ေတာ့ ဂုဏ္ယူစရာ လက္မေထာင္ရမည့္ ကိစၥပဲ ျဖစ္သည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ျဖစ္ပါသည္။ ခရီးစဥ္တေလ်ာက္ ေျပာေသာ မိန္႔ခြန္းေတြ၊ ေျဖၾကားေသာ အင္တာဗ်ဴးေတြကို ၾကည့္ရင္း ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ မပက္သက္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ တမွတ္တရ သတိထား ေက်နပ္မိတာကေတာ့ ေဒၚစု၏ ဘာသာစကား စြမ္းရည္ျဖစ္သည္။ အဂၤလိပ္လို ေမးလာသူကို အဂၤလိပ္လို၊ ျမန္မာလို ေမးလာသူကို ျမန္မာလို က်က်နန ေျဖၾကားပံုကို ၾကည့္ရင္း၊ အဲဒါကို ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာ မိသားစုမ်ားႏွင့္ ဆက္စပ္ေတြးမိရင္းက ဒီအေတြးကို ေတြးျဖစ္၊ ေရးျဖစ္ ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ဘာသာစကား ကၽြမ္းက်င္မႈတြင္ အဂၤလိပ္လို ကၽြမ္းက်င္စြာ ေျပာႏိုင္ ေရးႏိုင္တာထက္ ျမန္မာလို ကၽြမ္းက်င္စြာ ေျပာႏိုင္၊ ေရးႏိုင္တာကို ပိုၿပီး တအံ့တေၾသာ သေဘာက်သည္။ မူလတန္း၊ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္း၊ ဘြဲ႕ရသည္အထိ အဂၤလိပ္စကားေျပာေသာ ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ေလ့လာသင္ၾကား ႀကီးျပင္းခဲ့သူ တစ္ေယာက္အတြက္ အဂၤလိပ္စကားသည္ မိခင္ဘာသာစကား ျဖစ္ေနသည္မွာ မဆန္းပါ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ဘူးထားေသာ ႏိုင္ငံျခားေရာက္တာ ၾကာလို႔ ျမန္မာလိုေတာင္ သိပ္မေျပာႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆိုေသာ သူေတြ... ႏိုင္ငံျခားမွာ ေက်ာင္းထားေတာ့ ကေလးေတြလဲ ျမန္မာလို မေျပာတတ္၊ မဖတ္တတ္ေတာ့ပါဘူး ဆိုေသာ မိသားစုေတြ... သူတို႔ရဲ႕ ျမန္မာလို လံုး၀ မဖတ္တတ္ေသာ၊ ျမန္မာ စကားကို ႀကိဳးစား ပမ္းစား ၀ဲတဲတဲႏွင့္ တစ္လံုးတစ္လံုး ထြက္ေအာင္ မနဲေျပာေနၾကရေသာ သားသမီးေတြ... အဲလို ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာမိသားစုေတြႏွင့္ ေဒၚစု၏ ျမန္မာဘာသာစကား စြမ္းရည္ႏႈိင္းယွဥ္ မိေသာအခါ ကၽြန္ေတာ့္ကို အံ့ေၾသာေက်နပ္ ေစသည္။ ၿပီးေတာ့ သြားေလသူ ေဒၚစု၏ မိခင္ႀကီး ေဒၚခင္ၾကည္ကိုလဲ ေလးစားစိတ္ ျဖစ္ေပၚရပါသည္။

ျမန္မာ့သင္ပုန္းႀကီး ဖတ္စာအုပ္မွ
လူသည္ မည္မွ်ပင္ မွတ္ညာဏ္ ခၽြတ္ယြင္းနိမ့္က်သူ ျဖစ္ပါေစ ဘာသာစကား တတ္ေျမာက္ႏိုင္မႈ စြမ္းရည္ အလိုအေလ်ာက္ ပါလာၿပီးသား သတၱ၀ါျဖစ္သည္ဟု ဖတ္မွတ္ဖူးသည္။ ဒီေတာ့ နီးစပ္ရာ ပတ္၀န္းက်င္ အသိုင္းအ၀ိုင္း၏ ဘာသာစကားကိုေတာ့ သင္ၾကားစရာမလိုပါ။ အလိုအေလ်ာက္ တတ္ေျမာက္ၾကမည္ပင္။ မနီးမစပ္ေသာ ဘာသာစကားေတြကိုေတာ့ သင္ၾကားေလ့လာမွ၊ အေလ့အက်င့္လုပ္မွသာ တတ္ေျမာက္ႏိုင္လိမ့္မည္။ ျမန္မာစကားသည္ အဂၤလိပ္စကားလို ကမၻာသံုး စကားမဟုတ္။ တျခားတျခားေသာ ျပင္သစ္တို႔၊ ဂ်ပန္တို႔၊ ကိုရီးယားတို႔၊ တရုတ္တို႔လိုလဲ ေပၚပ်ဴလာျဖစ္ေသာ စကားလဲမဟုတ္။ ဒီေတာ့ အရြယ္ေရာက္သူ လူတစ္ေယာက္အတြက္ အလိုအေလ်ာက္ တတ္ေျမာက္ၿပီးသား မဟုတ္လွ်င္ တကူးတကႀကီး အခ်ိန္ေပး ေလ့လာဖို႔ ျဖစ္ႏိုင္ေခ် အလြန္နဲေသာ ဘာသာစကားဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါသည္။

ႏိုင္ငံျခားတြင္ အေျခခ်ေနထိုင္ၾကေသာ ျမန္မာမိသားစုေတြ အဖို႔ ကေလးေတြသည္ ျမန္မာစာႏွင့္ စကားကို အလိုအေလ်ာက္ တတ္ေျမာက္လာမည့္ အခြင့္အေရး မရွိၾက၊ ႀကီးလာမွ သူတို႔ဘာသာ ေလ့လာလိုစိတ္ ေပၚႏိုင္ဖို႔ကလဲ နဲပါးလွသည္ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ ကေလးေတြရဲ႕ ျမန္မာ ဘာသာစကား ေျပာႏိုင္၊ ေရးႏိုင္ဖို႔အတြက္ မိဘေတြက သင္ၾကားေပးၾကရေတာ့မည္။ မအားလပ္ရသည့္ၾကားထဲ အလုပ္တစ္ခုလို အခ်ိန္ေတြေပး၊ တကူးတက လုပ္ၾကရေတာ့မည္။ ေရတိုလဲမဟုတ္။ ဆယ္စုႏွစ္နဲ႔ ခ်ီၿပီးကို သြားရမည့္ ခရီးရွည္ႀကီး ျဖစ္သည္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လက္ေျမွာက္အရႈံးေပးကာ လက္ေလ်ာ့ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ရွည္လ်ားလွေသာ တကူးတက တာ၀န္ႀကီး တစ္ခုကို ယူဖို႔ဆိုတာ မိဘေတြ၏ မိမိ ဘာသာစကားအေပၚ ခံယူခ်က္ႏွင့္ အေလးထားမႈ ဘယ္ေလာက္ စိတ္ထက္သန္ သလဲ ဆိုတာအေပၚ အမ်ားၾကီး မူတည္ေနပါလိမ့္မည္။ တန္ဖိုးထား စိတ္ထက္သန္မႈ၏ တြန္းအား မရွိပါပဲ ႏွစ္ရွည္လမ်ား သင္ၾကားေပးဖို႔ေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္မည္မထင္ပါ။

ဒါေၾကာင့္လဲ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ျမန္မာစကား အရည္အခ်င္းအတြက္ ေဒၚစုကို သေဘာတက် ခ်ီးက်ဴးရံုမက သြားေလသူ မိခင္ႀကီး ေဒၚခင္ၾကည္၏ အားစိုက္သြန္သင္မႈႏွင့္ ဘာသာစကားအေပၚ တန္ဖိုးထားသည့္ စိတ္ဓါတ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ခံစားရသည္။ ျမတ္ႏိုးေလးစားမိသည္။ ခုလို ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ရွာရင္း ႏိုင္ငံရပ္ျခားတြင္ မိသားစုဘ၀ တည္ေထာင္လို႔ အေျခခ် ေနထိုင္လာၾကသူေတြ မ်ားလာခ်ိန္မွာ ဒီမိခင္ ဒီသမီးသည္ ျမန္မာဘာသာစကား အတြက္လဲ စံျပထားရမည့္ သားအမိ ျဖစ္သည္ဟု ျမင္သည္။

မိဘေတြအေနျဖင့္ သားသမီးမ်ား မိမိဘာသာစကား တတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ အားထုတ္သင့္သည္ဟုလဲ ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္ပါသည္။
  • ကိုယ္တိုင္ေရာ၊ ကိုယ့္မိဘဘိုးဘြား ေဆြစဥ္မ်ဳိးဆက္ပါ ေျပာဆိုေရးသားခဲ့ေသာ ဘာသာစကား တစ္ခုကို မိမိသားသမီး ေျပာဆိုေရးသားႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္မေန ကိစၥတစ္ခု မဟုတ္ေသာ္လဲ ျဖစ္သင့္သည့္ ကိစၥေတာ့ ျဖစ္သည္။
  • တကူးတကႀကီး ျဖစ္ေနေသာ္လဲ မိမိအခ်ိန္ကို စီမံခန္႔ခြဲၿပီး ေန႔တေန႔၏ မမ်ားလွေသာ အခ်ိန္ေပးရံုႏွင့္ သားသမီးသည္ ဘာသာစကား တစ္ခုကို ကၽြမ္းက်င္စြာ တတ္ေျမာက္သြားမည့္ အခြင့္အေရးကလဲ အရႈံးမရွိတဲ့ အခြင့္အေရးပဲ ျဖစ္ပါသည္။
  • ႏိုင္ငံအသစ္တြင္ ေမြးဖြားခဲ့ၿပီး ထိုႏိုင္ငံသား ျဖစ္လာႏိုင္ေသာ္လဲ လူမ်ဳိးေရးအရ ဒုတိယႏိုင္ငံသား အေနအထားတြင္သာ ရွိမည့္ မိမိသားသမီးသည္ ျမန္မာေျမမွ ထုႏွင့္ထည္ႏွင့္ ျမန္မာေဆြမ်ဳိး အသိုင္းအ၀ိုင္းျဖင့္ ရင္းႏွီးေႏြးေထြး ကၽြမ္း၀င္စြာ ေျပာဆိုဆက္ဆံ ေပါင္းသင္းႏိုင္ျခင္းကလဲ ကိုယ့္အတြက္ေကာ၊ သားသမီးအတြက္ပါ ေက်နပ္စရာ ျဖစ္လိမ့္မည္။
  • ၿပီးေတာ့.. ဒီသားသမီးရဲ႕ ျမန္မာစကား တတ္သင့္ မတတ္သင့္ဆိုတဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈသည္ ကိုယ့္အေပၚ လံုးလံုးမူတည္ၿပီး ကိုယ္ခ်မွတ္ႏိုင္စြမ္း အျပည့္ရွိေသာ လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုလဲ ျဖစ္ေန၏။

ဒါေၾကာင့္လဲ.. ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာမိသားစုမ်ားသည္ မိမိရင္ေသြး ျမန္မာစာ ျမန္မာစကား ေျပာႏိုင္ ေရးႏိုင္ ဖတ္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ အေလးတယူ စိတ္အားထက္သန္မႈ ရွိၾကဖို႔ တိုက္တြန္းခ်င္ပါသည္။ ဘာသာစကား တစ္ခု တတ္ေျမာက္ျခင္းက ဘယ္ေသာအခါမွ အရႈံးမရွိသည့္အျပင္ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ အဆံုးစြန္ ႏိုင္ငံေရးအထိပါ လိုအပ္တဲ့အခါ အသံုးျပဳႏိုင္မဲ့ စြမး္ရည္လဲ ျဖစ္၏။ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးႏွင့္ ရွည္လ်ားေသာ ခရီးေတာ့ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ဒါေပမဲ့ ခက္ခဲလြန္းၿပီး မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ပါေခ်။

သုတ

Monday, January 23, 2012

ဗုဒၶျမတ္စြာ၏ ပံုေတာ္

ျမန္မာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔၏အိမ္တိုင္း နီးပါးတြင္ ဘုရားစဥ္ ရွိသည္။ အိမ္ က်က်နန မရွိပဲ အခန္းေလးတစ္ခု ဒါမွမဟုတ္ အခန္းရဲ႕တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းေလာက္ကို မွ်ေ၀ေနၾကရလွ်င္ေတာင္ ေခါင္းရင္းပိုင္းမွာ ဘုရားပံုေတာ္ေလးျဖစ္ျဖစ္ စတိေလာက္ကပ္ၿပီး ထားတတ္ၾကသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ဒီေတာ့လဲ ဘုရားပံုေတာ္ အေသးအႀကီးမ်ား ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔အိမ္ေတြမွာ ေတြ႕ရတာ မဆန္းလွပါ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီထဲက ပံုေတာ္တစ္ခုအေပၚ အေတြးခ်ဲ႕မိေသာအခါ.. ထိုပံုေတာ္ကိုပဲ ဟိုအိမ္ဒီအိမ္ သူငယ္ခ်င္းအိမ္.. လူၾကံဳအိမ္.. အိမ္ျပန္တုန္းက ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာ ေတြ႕ေသာအခါ.. ကၽြန္ေတာ္ဒီစာကို ေတြးမိေတြးရာ ေရးခ်င္မိလာပါသည္။

ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ ရွိမည္။ ထိုထက္ပိုၾကာခ်င္ ၾကာမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္သတိထားမိသည္က အြန္လိုင္းမွာ ျပန္႔ႏွံ႕လာသည့္ ၂၀၀၉  ေလာက္ကမွ ျဖစ္သည္။ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ပံုေတာ္အစစ္ဆိုၿပီး ပံုေတာ္တစ္ခု ေပၚထြက္လာခဲ့သည္။ ဘယ္လို ျဖစ္ေပၚလာရပါသည္ဆိုသည့္ ပံုေတာ္၏ ေနာက္ခံရာဇ၀င္ ဇါတ္လမ္းႏွင့္တကြ ေပၚထြက္လာခဲ့တာ ျဖစ္သည္။ မွတ္မိသေလာက္ အတိုခ်ဳပ္ ေျပာရလွ်င္ ေယာဂီသူေတာ္စင္တစ္ေယာက္ ျမတ္ဘုရား၏ ပံုေတာ္အစစ္ကို ဖူးေမွ်ာ္ခ်င္သည့္ သဒၵါျဖင့္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ က်င့္ၾကံအားထုတ္ကာ ဓါတ္ပံုရိုက္ၿပီး ရလာေသာ ပံုေတာ္ျဖစ္သည္ ဟုဆိုပါသည္။

ဒီေနရာမွာ ဇါတ္လမ္း ယုတၱိတန္ မတန္သည္ ကၽြန္ေတာ္ေရးလိုသည့္ အေၾကာင္း မဟုတ္ပါ။ နိဗၺာန္ကိုအဓိက ေမွ်ာ္ကိုးၿပီး က်င့္ၾကံတာမ်ဳိးမဟုတ္ပဲ ျမတ္ဘုရားရဲ႕ ပံုေတာ္အစစ္ကို ဖူးေမွ်ာ္လိုတဲ့ သဒၵါနဲ႔ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္လံုးလံုး တရားက်င့္ၾကံအားထုတ္သည္ဆိုေသာ ဇါတ္လမ္း၊ က်င့္ၾကံအားထုတ္ထားသည့္ စင္ၾကယ္ၾကည္လင္ေသာ စိတ္ႏွင့္ေတာင္ မဖူးျမင္ႏိုင္ပဲ စက္ပစၥည္းကင္မရာက ပံုေဖာ္ေပးတဲ့ ဇါတ္လမ္း၊ ပရိတ္နိဗၺါန္စံ ျမတ္စြာဘုရားဟာ ၀ိညာဥ္အေနနဲ႔လဲ မရွိ၊ ဘယ္လိုအေနအထားနဲ႔ပါ ရုပ္နာမ္ႏွစ္ပါးအေနနဲ႔ မတည္ရွိေတာ့ ေသာ္လည္း ကင္မရာက ရုပ္ရွင္ေတြမွာ ျပသလို အျပင္မွာမျမင္ရပဲ ရိုက္လိုက္မွ ေပၚလာတဲ့ ပံုစံမ်ဳိးေဖာ္ထားတဲ့ ဇါတ္လမ္း၊ အဲဒါကို နတ္ျပည္ေရာက္တုန္း ဖူးျမွင္ခဲ့ရတာနဲ႔ တူတူပါပဲဆိုတဲ့ ေထာက္ခံခ်က္နဲ႔ အားျဖည့္ထားတဲ့ ဒီဇါတ္လမ္းသည္ ဘယ္လိုဘယ္၀ါပါ ဆိုတာမ်ဳိးကို ကၽြန္ေတာ္ ေ၀ဖန္ခ်င္တာမ်ဳိး မဟုတ္ပါ။

အေၾကာင္းကေတာ့ လံုးလံုးအေရးမႀကီး၍ ျဖစ္သည္။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔၏ ပံုေတာ္၊ ဆင္းတု၊ ေစတီေတြကို ရွိခိုးၾကည္ညိဳမႈသည္ အဲဒီေနာက္က ဂုဏ္ေတာ္ေတြကို ရည္စူးဖူးေျမွာ္ ရွိခိုးတာ အဓိကလို႔ အမွန္တရားကို နားလည္ထားလွ်င္ ဒီစစ္ျခင္း မစစ္ျခင္းသည္ အေရးမပါလွပါ။ ၾကည္ညိဳသဒၵါ မွန္ကန္ထက္သန္သေရြ႕ အက်ဳိးမယုတ္ အက်ဳိးရွိမည္သာ ျဖစ္သည္။ တကယ္အစစ္အမွန္ပံုေတာ္ပါလားလို႔ ေလးနက္ယံုၾကည္ၿပီး ၾကည္ညိဳသဒၵါတိုးကာ ရွိခိုးလွ်င္ ကုသိုလ္ေတာင္ ပိုရၾကမည္သာ ျဖစ္သည္။ ဒီေတာ့ ဒီပံုေတာ္ စစ္လားမစစ္လားသည္ ကိုးကြယ္သူကို မထိခိုက္ေသာ၊ အေရးမႀကီးေသာ ကိစၥသာျဖစ္သည္။

ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္ဘာကို ေရးခ်င္တာလဲ။
မထိခိုက္ေပမဲ့ ဆင့္ပြားေတြးမိတာေလး တစ္ခုရွိပါသည္။

ျမတ္ဘုရားရဲ႕ ပံုေတာ္အစစ္လို႔ ေျပာထားေသာေၾကာင့္ ပန္းခ်ီမဟုတ္ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူသားပံု ျဖစ္ရသည္။ ဒီေတာ့ တကယ္သာ ျမတ္ဘုရား ပံုေတာ္အစစ္ဆိုရင္ အေၾကာင္းမဟုတ္ေသာ္လည္း မဟုတ္ရင္ ပန္းခ်ီဆြဲထားတာ မဟုတ္ေသာ  လူသားတစ္ေယာက္ပံုျဖစ္သည္။ ဘယ္သူလဲ။ ပံုသည္ အမွန္တကယ္ မဟုတ္ပါက မိမိမ်က္ႏွာကို ျမတ္ဘုရားပံုပါလို႔ အစားထိုးျပရဲေအာင္ ရဲ၀ံ့သူသည္ ဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္လဲ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ တကယ္သာ ဖန္တီးထားမႈ ျဖစ္ပါက ကိုးကြယ္သူမ်ားအတြက္ အက်ဳိးမယုတ္ေသာ္လည္း တစ္ဖက္ကလဲ ကိုးကြယ္မႈအစစ္အမွန္ကို နားမလည္ေသာ ဖန္တီးသူအတြက္ ဒါက ေလွာင္ရယ္စရာ ျဖစ္ေနမည္။ သက္ရွိထင္ရွားသူ ျဖစ္ပါက ဘုရားစင္မွာ၊ ေခါင္းရင္းမွာ၊ ကားေတြမွာ ကပ္ထားေသာ ပံုေတာ္ကို ေတြ႕တိုင္း တမိန္႔မိန္႔ ျပံဳးစရာ ျဖစ္မည္။

ဒီလိုစဥ္းစားမိတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ဒီစာကို ေရးပါသည္။

ပံုေတာ္ကို ဖူးေျမွာ္ကာ ဂုဏ္ေတာ္ေတြကို အာရံုျပဳၾကည္ညိဳရွိခိုးၾကေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ တကယ္ဟုတ္လားမဟုတ္လား မေသခ်ာေသာ ပံုေတာ္တစ္ခုကို အမွန္တကယ္ လိုအပ္ရဲ႕လား။ ျမတ္ဘုရား သက္ေတာ္ထင္ရွား ရွိစဥ္က ဂုဏ္ေတာ္၊ ေက်းဇူးေတာ္ေတြထက္ ျမတ္ဘုရားရဲ႕ အဆင္းသ႑ာန္မွာ ၾကည္ညိဳခဲ့ေသာ ၀ကၠလိရဟန္းအား ဘုရားရွင္က ဆံုးမခဲ့ဖူးေသာ အခ်က္ကလဲ သတိျပဳစရာ ဥပမာေကာင္းတစ္ခု ျဖစ္သည္။

ကိုယ္ပိုင္ အယူအဆတစ္ခုျဖင့္ အဆံုးသတ္ရမည္ ဆိုလွ်င္ ထိုပံုေတာ္၏ စစ္ျခင္း၊ တုျခင္းကို စိတ္မ၀င္စားပါ။ ျမတ္ဘုရား၏ ေက်းဇူးဂုဏ္ေတာ္တို႔ကို သက္၀င္ယံုၾကည္မႈ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ပံုေတာ္အစစ္ကို ဖူးေမွ်ာ္လို႔သည့္ ဆႏၵရွိေသာ္လည္း အဓိကအခရာ အခ်က္ မဟုတ္ျပန္ပါ။

ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ပန္းခ်ီဆြဲထားသည့္ ဘုရားပံုေတာ္တစ္ခု (ဒါမွမဟုတ္) ဆင္းတုေတာ္တစ္ဆူဆူရဲ႕ ဓါတ္ပံုသည္ ရိုေသျမတ္ႏိုး လက္စံုမိုးလွ်က္ ရွိခိုးပူေဇာ္ ဖူးေျမာ္မာန္ေလ်ာ့ ကန္ေတာ့ဦးခ်ဖို႔ လံုေလာက္ပါသည္။ မဆံုးျဖတ္ႏိုင္ မေသခ်ာေသာ ျမတ္ဘုရားပံုေတာ္အစစ္ ျဖစ္ဖို႔ အေရးတႀကီး မလိုအပ္ပါေလ။

Sunday, December 4, 2011

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ စင္ကာပူ (၂)

စင္ကာပူနဲ႔ ပက္သက္ၿပီး ကိုယ့္ဘာသာ သတိထားမိလာတဲ့ ေျပာင္းလဲမႈဟာ ၿပီးခဲ့တဲ့ ဆီးဂိမ္းမွာ ေသခ်ာခဲ့ပါသည္။

အဲဒီတုန္းက ပြဲစၿပီး ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့ထိ ေရႊတံဆိပ္ ေကာ္လံေအာက္မွာ သံုညျဖစ္ေနေသးေသာ ျမန္မာဆုတံဆိပ္ ဇယားကို အားမလို အားမရစိတ္ျဖင့္ အလုပ္အကိုင္ ပ်က္တဲ့ထိကို ေန႔စဥ္ပြဲစဥ္ဇယားေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ နစ္ျမဳပ္ေနခဲ့၏။ ဘယ္ျမန္မာအသင္းကေတာ့ ဘယ္အေျခအေနရွိၿပီ.. ဘယ္ေနရာေတာ့ ၿပိဳင္ဖက္က ဘယ္လိုေကာင္းေနတယ္.. ဘယ္မွာေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္သား.. စသျဖင့္..

အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ထပ္ စိတ္၀င္တစား သတိထား ေစာင့္ၾကည့္မိေသာ တျခားႏိုင္ငံ ႏွစ္ခုရွိခဲ့၏။ တစ္ခုက လာအို၊ ျမန္မာအသင္း အထက္ေရာက္ေနၿပီး အဆင့္တက္ေအာင္ အဓိက ေက်ာ္ရမည့္ ၿပိဳင္ဖက္။ ေနာက္တစ္ခုက...
စင္ကာပူ..

စင္ကာပူ ရလဒ္ကို ကၽြန္ေတာ္စိတ္၀င္စားသည္။ ဇယားမွာ ဆုတံဆိပ္ တက္သြားတိုင္း ကၽြန္ေတာ္သေဘာတက်။ သူ ေရကူးကေန ေရႊေတြ အမ်ားႀကီး ရတယ္ၾကားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္သည္။ ဒီသေဘာက်မႈေတြ ေက်နပ္မႈေတြက ဇယားမွာ ျမန္မာ ေရႊ(၁) ဆိုတာ စျမင္ရခ်ိန္ ကစၿပီး ျမန္မာ ေဘာလံုး အသင္း ေၾကးတံဆိပ္ ရခ်ိန္ထိ ကၽြန္ေတာ္ရခဲ့ေသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြနဲ႔ ယွဥ္လွွ်င္ အဆေပါင္း မ်ားစြာနဲပါးလွေသာ္လဲ..

ဒီအျဖစ္ကပဲ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲက စင္ကာပူႏွင့္ ပက္သက္ေသာ ေျပာင္းလဲလာသည့္ ခံစားခ်က္ကို ေသခ်ာခဲ့တာျဖစ္သည္။

စင္ကာပူ ေရာက္စက အိမ္လြမ္းစိတ္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ မေပ်ာ္ပါ။
ဖိအားမ်ားေသာ ၿပိဳင္ဆိုင္မႈျပင္းထန္ေသာ လုပ္ငန္းခြင္။ အျမဲတမ္း ပိတ္ထားတတ္သည့္ တိုက္ခန္းတံခါးမ်ား၊ အိမ္နီးခ်င္းမ်ား။ မ်က္ႏွာထား တင္းတင္းႏွင့္ ရထားေပၚမွ မ်က္ႏွာမ်ား။ ကိုယ္နားမလည္ေသာ စကားမ်ားကို ေျပာေနသည့္ လူမ်ဳိးေပါင္းစံု။

ေရာက္စအေစာပိုင္းကာလမ်ားသည္ လကုန္ရက္ ဘဏ္ထဲက လစာကို ၾကည့္ရသည့္ အေပ်ာ္တစ္ခုက လြဲလို႔ အိမ္ျပန္ေျပးခ်င္စိတ္သည္သာ ကၽြန္ေတာ့္ကို အဖုန္းလႊမ္းဆံုး ကာလမ်ား ျဖစ္ခဲ့၏။

ၾကာေတာ့လဲ ေနသားက်လာခဲ့သည္။ ေနသားက်တယ္ ဆိုတာက ေနလို႔ေပ်ာ္လာတာမ်ဳိး မဟုတ္။ မေပ်ာ္ပဲ ေနရတာကို အသားတက် ျဖစ္လာတာမ်ဳိး ျဖစ္သည္။ ငါ အလုပ္လာလုပ္တာပဲ တျခားသိပ္မေတြးေနနဲ႔.. ငါ့ေနရာလဲ မဟုတ္ဘူး.. ဆိုေသာ ခပ္ေပါ့ေပါ့ အေတြးနဲ႔သာ ကၽြန္ေတာ္ ေလးႏွစ္ကို ျဖတ္သန္းခဲ့ပါသည္။

က်ဥ္းေသးေသး ဧရိယာေလးကို ကၽြန္ေတာ္ေလွာင္ေျပာင္ခဲ့သည္။ ေနရာတကာ အတုေတြဖံုးလႊမ္းေနေသာ သူ႔ သယံဇာတဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ျပက္ရယ္ျပဳသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ “စလံုးေတြမ်ားကြာ..”အစခ်ီေသာ မဆံုးႏိုင္သည့္ စင္ကာပူ မေကာင္းေၾကာင္း ေျပာရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္ ေရွ႕ဆံုးက အားတက္သေရာ ရွိသူ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ခုေတာ့ ေလးႏွစ္ဆိုေသာ ကာလအတြင္း စင္ကာပူသည္ ကၽြန္ေတာ့္ ဒုတိယအိမ္ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။
ကၽြန္ေတာ့္ အစြမ္းစနဲ႔ ရွာေဖြ လုပ္ကိုင္ၿပီး ထိုက္သင့္တဲ့ လစာရတာမွန္ေပမဲ့ အဲဒီအခြင့္အေရးေတြ ဖြင့္ေပးၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆီးႀကိဳခဲ့တဲ့ ေျမ။ ဘာသယံဇာတမွ မရွိတာမို႔ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားေနရရွာတဲ့ ႏိုင္ငံေသးေသးေလး။ ပတ္၀န္းက်င္တခြင္ ၾကည့္လိုက္ရင္ ႏိုင္ငံျခားသားႀကီးပဲမို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ေနသလိုလို ခံစားရၿပီး အျမဲတံခါး ပိတ္ခဲ့ၾကေပမဲ့ ခြဲျခားဆက္ဆံမႈဆိုတာကိုေတာ့ စင္းလံုးေခ်ာ မဟုတ္ေတာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ထိန္းခ်ဳပ္ဆက္ဆံ ေပးတတ္ၾကျပန္တဲ့ စင္ကာပူႏိုင္ငံသားေတြ

ဘာေၾကာင့္ အလကားေနရင္း ကၽြန္ေတာ္ အျမင္မၾကည္ ျဖစ္ေနခဲ့ပါသလဲေလ။

ကိုယ့္ေနရာမဟုတ္ အခ်ိန္တန္ရင္ အိမ္ျပန္မဲ့ လူဆိုတာ ကိုယ့္ဘာသာ အဆံုးစြန္ေသခ်ာေနေပမဲ့ ကမၻာေပၚမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အမိေျမၿပီးရင္ အရင္းႏွီးဆံုး ဒုတိယေနရာေလး တစ္ခုအျဖစ္ေတာ့ စင္ကာပူကို ကၽြန္ေတာ္ ခံစားလို႔ ရလာပါၿပီ။ ဒီေျမရဲ႕ ေကာင္းသတင္းေတြပဲ ကၽြန္ေတာ္ပိုၾကားခ်င္ပါသည္။ ဒီေနရာေလး ပိုၿပီး တိုးတက္ ေကာင္းမြန္လာမွာကို ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ဆႏၵရွိပါသည္။ ဤႏိုင္ငံငယ္ေလး အစြမ္းရွိသေလာက္ ေရွ႕တက္စမ္းပါေလ။

ဒီေတာ့...
ခုမွေျပာရမလားဆိုၿပီး စိတ္ပဲဆိုးေလမလား၊
၀မ္းနဲၿပီး ငိုမဲ့မဲ့ ျဖစ္သြားေလမလား မေျပာတတ္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ဖြဖြေလး တစ္ခုေျပာခ်င္ပါသည္..

“မင္းကိုလဲ ငါခ်စ္ပါတယ္ စင္ကာပူရယ္..”


သုတ

Sunday, November 6, 2011

ေရႊ (၃)

စင္ကာပူေရာက္ ျမန္မာေတြၾကားထဲမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံကို “ရြာ”ဟု နာမ္စားသံုးတာမ်ဳိး မၾကာခဏ ၾကားရတတ္သည္။

အဆိုးပဲ ေျပာေျပာ အေကာင္းပဲ တတ သံုးတတ္တာမို႔ တမင္တကာႀကီး ႏွိမ္ခ်ေခၚေ၀ၚ ၾကတာမ်ဳိး မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာပါသည္။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကိုယ္ တမင္တကာႀကီးေတာ့ ဘယ္သူမွ ခ်ဳိးခ်ဳိးႏွိမ္ႏွိမ္ ေခၚၾကမွာလဲ မဟုတ္။ ေရႊတို႔ ဘာတို႔ေတာင္ ကိုယ့္ဘာသာ အမည္တပ္ထားေသး တာပဲေလ...

ဒါေပမဲ့ ၾကားခါစကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္နားထဲ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ကန္႔လန္႔ ႏိုင္သည္။  ဘယ္လိုမွ သီးခံ နားေထာင္ေပးလို႔မရ.. မရင္းႏွီးတဲ့ တစိမ္းေတြ အနားမွာ ေျပာေနတာမ်ဳိးဆို ထထြက္သြားတာမ်ဳိး.. ကိုယ့္ကို ေျပာေနတာမ်ဳိးဆို သိသိသာသာကို စကားျဖတ္ပစ္တာမ်ဳိး.. ရင္းႏွီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုရင္ေတာ့ ေပၚတင္ တားပစ္လိုက္တာမ်ဳိးေတြ လုပ္မိတဲ့အထိ ဒီအသံုးအႏႈန္း အေပၚ ကၽြန္ေတာ္ တေလးတနင့္ ခံစားသည္။ ႏွိမ့္ႏွိမ့္ခ်ခ် ေခၚသည္ဟု ယူဆသည္။

ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ.. ကၽြန္ေတာ့္ႏိုင္ငံကိုမ်ား “ရြာ”တဲ့..

............................

1818 ေၾကာ္ျငာ မဟုတ္ပါ.. :P
ဒီေရာက္ၿပီး ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္တရ ဒီဇိုင္းေလးတစ္ခု လုပ္ျဖစ္သည္။ ဒီဇိုင္နာဆိုေတာ့လဲ လက္ေဆာ့သည္ေပါ့။ သစ္ပင္ေလးမွာ ဖုန္းကဒ္ေလးေတြ စီထားေသာ ကၽြန္ေတာ့္ဖန္တီးမႈသည္ ျပည့္စံုေကာင္းမြန္ေသာ ဒီဇိုင္းတစ္ခု မဟုတ္ေပမဲ့ ကိုယ့္အိုင္ဒီယာ ကိုယ့္ဘာသာ သေဘာတက်။ နာမည္ေပးဖို႔ စဥ္းစားေတာ့

ပထမ အလြမ္းသစ္ပင္.. သိပ္မမိုက္ေသး.. အခ်စ္၀တၱုလိုလို ဘာလိုလို...

အမိေျမ အလြမ္းသစ္ပင္.... စပ္ဟပ္မႈလဲမရွိ၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး မရွိလွ။

အေမ့အိမ္ တို႔ အိမ္လြမ္းသစ္ပင္တို႔.. သေဘာက်ေပမဲ့ ကိုယ့္အိမ္ပဲ လြမ္းတဲ့ ပံုစံသီးသန္႔ႀကီး ျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက အိမ္တင္မက ျမန္မာျပည္ကိုပါ လြမ္းတာမ်ဳိး

အဲဒီမွာတင္ ကၽြန္ေတာ္ “ရြာ”ကို စပီးခံစားမိတာ ျဖစ္သည္။ ပထမေတာ့ စဥ္းစားမရသည့္အဆံုး ေပါက္ကရ ညစ္တြန္းတြန္း ေရးခ်လိုက္ေသာ ေခါင္းစဥ္ ျဖစ္ေပမဲ့ ရြာလြမ္းသစ္ပင္သည္ ကၽြန္ေတာ့ဖီလင္ကို အျပည့္ထိသည္။ ဟတ္ထိသည္ ဆိုပါေတာ့။

ဒီေနရာမွာ ရြာသည္ ကၽြန္ေတာ္ဆီသို႔ ေႏြးေထြးေသာ အဓိပၺါယ္ေတြ သယ္လာ၏။
တစိမ္းဆန္မႈေတြ၊ ရုပ္၀တၳဳ လႊမ္းမိုးမႈေတြ၊ ဖိအားျဖင့္ မြန္းက်ပ္မႈေတြက အမ်ားအားျဖင့္ ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ အေငြ႕အသက္ေတြလို ျဖစ္ေနသည္။ ရြာဆိုေသာ အသံုးကေတာ့ ေအးျမေစသည္။ ရင္းႏွီးေႏြးေထြးသည္။ တစိမ္းလဲမဆန္။

အေမနဲ႔ရြာ...
ဒီလို ရြာလြမ္းခ်င္းဘြဲ႕ေတြမ်ားစြာ ျမန္မာျပည္မွာ မၾကာခဏ ၾကားခဲ့တာကလဲ ခုလို အေမ့အိမ္ကိုေရာ အေ၀းတေနရာက ကိုယ္ေနခဲ့တဲ့ ေနရာကိုပါ သတိတရ ရွိခ်ိန္မွာ ထပ္တူက်ေစခဲ့ တာမ်ဳိးလဲ ျဖစ္ႏိုင္သည္။

ကၽြန္ေတာ့္ “ရြာ”သည္ ရုပ္၀တၳဳထက္ ခံစားမႈကို ပိုကိုယ္စားျပဳသည္။ အထီးက်န္ၿငီးေငြ႕ခ်ိန္မွာ တမ္းတရေသာ ေနရာတစ္ခုရဲ႕ နာမ္စား ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့ႏိုင္ငံကို မ်က္စိဖြဖြမွိတ္ၿပီး ေခၚၾကည့္ဖို႔ အရသာရွိေသာ နာမတစ္ခု ျဖစ္လာသည္။

ထိုအခါ “ရြာ”သည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ႏွိမ္ခ်ေသာ အေခၚလည္း မဟုတ္ေတာ့။ အဲလို မခံစားရေတာ့။
ခံုေတာ္ေမာင္က်ဘန္း စကား ငွားေျပာရမည္ဆိုလွ်င္လည္း လူ႔ရြာ နတ္ရြာဟုေတာင္ သံုးႏႈန္းေသးသည္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အမိေျမသည္ ကၽြန္ေတာ့္ရြာျဖစ္သည္မွာ ဘာျဖစ္သလဲေလ။

.................................

ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ မၾကာခဏ မသံုးျဖစ္ေသးေပမဲ့ ရြာလို႔ အားပါးတရသံုးပီး ကိုယ့္ႏိုင္ငံအေၾကာင္း ေျပာေနတဲ့ ေရႊေတြကို ေက်ေက်နပ္နပ္ ၾကည့္ေနႏိုင္ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ သတ္မွတ္တာေတာ့ သူတို႔ဟာ ရြာဆိုတဲ့ အေခၚေ၀ၚတစ္ခုရဲ႕ ေနာက္က ေလးနက္မႈေတြကို ကၽြန္ေတာ့္ထက္ အရင္ နားလည္ခံစားၿပီး စားသံုးၾကသူေတြပဲ မဟုတ္ဘူးလားဗ်ာ။