Saturday, September 25, 2010

ေရာ္ဘင္သုု

ကၽြန္ေတာ္ ေရပံုးထဲကေရကုိ ဇလားေလးထဲ ေလာင္းခ်လုိက္သည္။ စိမ္းျမကာ ၾကည္လင္ေနေသာ ေရတြင္းထဲကေရသည္ ဇလားထဲရွိ ဗြက္မ်ားႏွင့္ေရာကာ ခ်က္ျခင္းေနာက္က်ိ သြားသည္။ ထုိေနာက္က်ိက်ိေရႏွင့္ပင္ ဗြက္တုိ႔လူးေနသည့္ လက္ကုိ အသာႏွစ္ေဆးရင္း ေနပူထဲမွာ လွမ္းထားေသာ ေလာက္စာလံုးမ်ားကုိ အကဲခတ္လုိက္သည္။ ရေလာက္ပီထင္သည္။ စလံုးခါစက ရႊ႕ံႏွစ္ေရာင္ ေျပးေနေသာ ေလာက္စာလံုးမ်ားသည္ က်စ္က်စ္ေတာက္ ေနပူထဲတြင္ အျဖဴေရာင္ကူးစ ျပဳေနၾကၿပီ။

“ရပီထင္တယ္ကြ.. ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ လွမ္းရမွာလဲ..”
ေနပူထဲက ေလာက္စာလံုးမ်ား ေဘးမွာပင္ ငုတ္တုတ္ထုိင္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ေလာကာ ေမးလုိက္သည္။ ထုိေလာက္စာလံုးမ်ားကုိ ထိေတာ့မထိရဲ။ ကုိယ္ကုိင္လုိက္လုိ႔ မေတာ္တဆ ပ်က္သြားရင္ အေခ်ာင္ ဆဲခံထိမည္ေလ။

“ခု ပစ္မယ္ဆုိလဲ ပစ္လုိ႔ေတာ့ ရေနပါပီ.. ခဏေလး ထပ္ေစာင့္လုိက္ရင္ေတာ့ ပုိေကာင္းတာေပါ့”
စုိး၀င္းက ဆရာႀကီးေလသံျဖင့္ ေျပာ၏။ မ်က္ႏွာထားကုိပါ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ ရွင္းျပေနသည့္ ပံုစံဖမ္းထားေသးသည္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ေရာ ကၽြန္ေတာ့အကုိပါ ေသခ်ာပင္ နားေထာင္ပီး ေလာက္စာလံုးမ်ားကုိ ေငးၾကည့္ကာ ေခါင္းတၿငိတ္ၿငိတ္ လုပ္ေနၾကသည္။ ခုႏွစ္တန္း တက္ရမည့္ စုိး၀င္းသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတြက္ေတာ့ အတန္းပညာလည္းႀကီး၊ ခုလုိေလာက္စလံုး လုပ္ရာမွာလည္း ဆရာႀကီး ပင္ျဖစ္သည္။

ဒါပထမဆံုးအႀကိမ္ ေလာက္စာလံုးႏွင့္ ေလးခြပစ္ဖုိ႔ အခြင့္အေရးပင္ ျဖစ္သည္။ ညီအကုိ ႏွစ္ေယာက္လံုး ငါးတန္းေအာင္သည့္အထိ တစ္ခါမွ ဒီလုိမေဆာ့ဘူးၾကတာမုိ႔လဲ အရမ္းတက္ၾကြေနၾကသည္။ ခုလည္း လူႀကီးေတြ မသိၾကပါ။ ၿမိတ္ေရာက္ခစလဲျဖစ္၊ ေက်ာင္းေတြတက္ဖုိ႔ကလည္း ေစာင့္ေနရတုန္းအခ်ိန္လဲျဖစ္တာမုိ႔ စိတ္ႀကိဳက္ ေဆာ့ကစားခြင့္ ရေနျခင္းျဖစ္သည္။ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ ဟုိေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္ ေဆာ့ေနတုန္း ေဘးအိမ္မွ စုိး၀င္း၏ မင္းတုိ႔ ငွက္ပစ္မလားဆုိသည့္ ကမ္းလွမ္းခ်က္သည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အတြက္ တကယ့္ကုိ အထူးအဆန္းျဖင့္ မျငင္းဆန္ႏုိင္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္မႈ ေကာင္းခဲ့သည္။ အားက်ဳိးမာန္တက္ပင္ ရႊံ႕ခူးၾက ေရႏႈးၾကျဖင့္ တစ္နာရီနီးပါးမွ် အလုပ္ရႈပ္ခဲ့ၾက၏။

မၾကာပါ။ ေလာက္စာလံုးမ်ား အိပ္ထဲ ေဖာင္းေနေအာင္ ထည့္ကာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ ဟုိေခ်ာင္းဒီေခ်ာင္းႏွင့္ ငွက္မ်ားကုိ လုိက္ၾကည့္ေနၾကသည္။ ပစ္ပံုပစ္နည္းကုိလည္း စုိး၀င္းက ေသခ်ာျပထားတာမုိ႔ လက္က ပစ္ခ်င္လွၿပီ။ ပန္းျခံဳၾကားထဲက စာကေလးတစ္ေကာင္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕လုိက္သည္။ ငွက္က ကၽြန္ေတာ့ကုိ ဂရုမစုိက္တာလား မျမင္တာလားမသိ။ ကၽြန္ေတာ္လက္ဆန္႔လိုက္တာေတာင္ ထမပ်ံပဲေနသည္။ အေရးထဲ ထူပိန္းေနေအာင္ အေမလိမ္းေပးထားေသာ သနပ္ခါးက ေခၽြးႏွင့္ေရာကာ မ်က္စိကုိ စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္း ေနရာခက္ေစသည္။ ဒါေတြဂရုမစုိက္အားပါ။ အသက္ေအာင့္ပီး ေမွ်ာ့ႀကိဳးကုိ လႊတ္လုိက္သည္ႏွင့္ ေလာက္စာလံုး ေျပးထြက္သြားသည္။ ငွက္ကုိ ထိသြားတာ ကၽြန္ေတာ္မေတြ႕လုိက္။ ဒါေပမဲ့ စာကေလးသည္ ဖုတ္ခနဲ ေအာက္ျပဳတ္က်သည္။ ပီးေတာ့ ေျမႀကီးတြင္ ေတာင္ပံတဖတ္ဖတ္ရုိက္ကာ လူးလွိမ့္ေနသည္။

ေလးခြသည္ လက္ထဲက ဘယ္လုိလြတ္က်သြားမွန္းပင္ ကၽြန္ေတာ္မသိလိုက္။ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းပါ။ ႏွလံုးသည္ တဒုတ္ဒုတ္ျဖင့္ ျပင္းစြာခုန္ကာ လည္ေခ်ာင္းထဲ ဆုိ႔လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ဘက္ လွည့္ေျပးသည္။

အေမသည္ ရုတ္တရက္ေျပး၀င္လာကာ ဖက္လိုက္သည့္ ကၽြန္ေတာ့ကုိ အလန္႔တၾကားျဖင့္ ငံု႔ၾကည့္သည္။

“ဟဲ့.. ဘာျဖစ္တာလဲ.. သား.. ဘာျဖစ္တာလဲ ေျပာစမ္း..”
“စာကေလး.. စာ.. စာကေလး.. ေသပီလားမသိဘူး..” ကၽြန္ေတာ္ တုန္ယင္စြာေျပာသည္။ အေမ ေအးစက္စက္ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ေတြကုိ ဆုပ္ပီး ေသခ်ာထပ္ေမးသည္။

“ကၽြန္ေတာ္ပစ္လုိက္တာ ထိသြားပီ.. ေသပီလားမသိဘူး.. အီးဟီးဟီး...”

ေျပာရင္းမွ ကၽြန္ေတာ္ငုိေတာ့သည္။ ထုိေန႔က လူႀကီးေတြ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေတာ္ေတာ္ ေခ်ာ့လုိက္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အမက သြားၾကည့္ပီး မေသပါဘူး.. ရွပ္ထိသြားတာ... ထေတာင္ ပ်ံသြားပီဟုဆုိသည္။ အေမကေတာ့ စုိး၀င္းကုိေရာ ကၽြန္ေတာ့္အကုိကုိပါ ဆူပူလုိက္သည္မွာ မနည္း။ အေမလံုး၀ မႀကိဳက္သည့္ ကစားနည္းကုိ ေဆာ့တာခ်င္းတူတူ ကၽြန္ေတာ္က အဆူလြတ္သြားပီး အကုိကေတာ့ နားပူေအာင္ကုိ အဆူခံလုိက္ရေတာ့သည္။

-----------------------------------------------------------------------

တကယ္ေတာ့ အဲဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ္ပစ္ခဲ့တဲ့ စာကေလးက မရွင္ခဲ့ပါဘူး။ အမက ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ေျပေအာင္ တမင္ေျပာခဲ့တာပါ။ အဲဒီလုိမ်ဳိး ေလးခြကုိ ပထမဆံုးအႀကိမ္ စေဆာ့ပီး ငွက္ကုိ ပထမဆံုး အခ်က္နဲ႔ကုိ ထိေအာင္ပစ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေနာက္ပုိင္း လူႀကီးေတြ လစ္ပီဆုိတာနဲ႔ ေလးခြခုိးပစ္ပီး အကၽြမ္းတ၀င္ရွိလာတဲ့ အခ်ိန္ၾကေတာ့ ရွစ္တန္းႏွစ္ထိ သံုးႏွစ္ေလာက္နီးပါး ပစ္ခဲ့တာေတာင္ မွတ္မွတ္ရရ ႏွစ္ေကာင္ပဲ ထပ္ထိပါေတာ့တယ္.. လက္မွန္ပံုမ်ား စံတင္ေလာက္ ပါတယ္ေလ.. အဲဒီလက္မမွန္တာကေတာ့ ကုိးတန္း ဆယ္တန္းေရာက္လုိ႔ စကၠဴမွ်ားေတြ ပစ္တဲ့ထိပါပဲဗ်ာ..

No comments: